[SF] Look at me only (Joshua x Jeonghan)

posted on 10 Jun 2016 06:12 by tictoc13 in SF-SEVENTEEN

Title: Look at me only

Pairing : Joshua x Jeonghan

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ดังกระหึ่ม ผู้คนต่างพากันโยกย้ายวาดลวดลายอยู่กลางฟลอร์ แว่วเสียงแก้วกระทบกันไม่ขาดสาย  มือเรียวยกแก้วแมกจู (โซจูผสมเบียร์) ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด รสชาติหวานเฝื่อนทิ้งความร้อนไว้ตามลำคอก่อนจะนำเอาความมึนศีรษะกลับมามอบให้เป็นบรรณาการ

 

 

                เมื่อสิบนาทีที่แล้วเขายังสนุกกับเสียงเพลง พึงพอใจที่จะออกไปเต้นเหมือนคนอื่นๆ ทว่าตอนนี้เขากลับกระดกเครื่องดื่มแก้วที่สิบเข้าปากจนสติเริ่มไม่คงที่

 

 

                แก้วอีกใบตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับแก้วของเขา จองฮันแค่นยิ้มใส่แก้วราวกับว่าเจ้าของแก้วจะรับรู้การกระทำนี้ด้วย

 

 

                ไหนบอกว่ารักเขาไง แล้วทำไมถึงทิ้งเขาไว้ตรงนี้คนเดียวล่ะ

 

 

                ใบหน้าหวานฟุบลงกับท่อนแขนก่อนจะสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

 

 

                เขามาเที่ยวผับกับจีซูรูมเมทของเขา  ระหว่างที่กำลังดื่มไปฟังเพลงไปอย่างเพลิดเพลินนั้นจู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหาจีซู เดรสรัดรูปสั้นจนแทบเห็นแก้มก้นแถมยังคว้านลึกจนเห็นร่องอกนั่นคงดูสวยดีถ้าเธอไม่ได้มาขอเบอร์โทรศัพท์ของจีซู

 

 

                จองฮันนิ่วหน้าเมื่อได้ยินเจ้าหล่อนเอ่ยปาก หุ่นดีแต่งตัวเซ็กซี่แบบนี้เขาเองก็ชอบอยู่หรอก แต่ทำไมต้องมายุ่งกับจีซูด้วยล่ะ

 

 

                แม้จีซูจะปฏิเสธไปอย่างสุภาพและสาวเจ้าเองก็ไม่ได้ตื๊อต่อจองฮันก็ยังคงหงุดหงิดอยู่ดี

 

 

                ก่อนออกมาเขาก็บอกแล้วว่าไม่ต้องเอาผมขึ้นหรอก ปล่อยผมปรกหน้าล่ะดีแล้ว ทว่าจีซูกลับไม่ฟังเขา ตั้งหน้าตั้งตาเซ็ตผมอย่างพิถีพิถันอยู่หลายนาที จีซูหน้าตาดีอยู่แล้วพอเซ็ตผมแล้วยิ่งหน้าตาดีหนักเข้าไปอีก แบบนี้จะไม่ให้มีสาวๆหมายตาได้อย่างไรกัน

 

 

                ทั้งหมดคือความผิดของฮงจีซู เพราะฮงจีซูคนเดียวเลย!

 

 

                ด้วยความหงุดหงิดบวกกับดื่มไปหลายแก้วจองฮันจึงเปิดฉากทะเลาะกับจีซู  ร่างสูงเองก็ดูจะหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย จองฮันรู้ว่าตัวเองอารมณ์ร้อน และความอารมณ์ร้อนอันติดตัวเป็นนิสัยนี้เองที่สั่งให้เขาพ่นคำพูดแย่ๆใส่อีกฝ่ายอย่างไม่คิดถนอมน้ำใจ

 

 

                ทั้งที่เขาเป็นคนขีดเส้นคำว่าเพื่อนเอาไว้เองแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้หงุดหงิดที่เห็นคนอื่นมาชอบจีซูนักก็ไม่รู้

 

 

                แล้วตอนนี้จีซูก็กลับห้องไปแล้ว เหลือเพียงเขานั่งจมอยู่กับความคิดของตนเพียงลำพัง  เขาไม่ใช่สาวน้อยรูปร่างผอมบาง เขาไม่กลัวโดนฉุดหรือลวนลามหรอก ไม่มีจีซูอยู่เขาก็อยู่ได้

 

 

                โซจูผสมเบียร์ถูกเปลี่ยนเป็นเบียร์อย่างเดียว จองฮันเทเบียร์เต็มแก้วจนฟองเบียร์ล้นออกมาเจิ่งโต๊ะ ถึงกระนั้นก็หาได้สนใจ เขายังคงตั้งหน้าตั้งตากระดกเบียร์เข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า

 

 

                จีซูกลับไปกี่นาทีแล้วก็ไม่รู้ ที่รู้คือจองฮันเมาจนแทบไม่ได้สติ

 

 

                ร่างบางเอามือเท้าคางมองคู่รักโอบเอวเต้นด้วยกันอยู่ไม่ไกลจากตัวเขา  ดวงตาหรี่ปรือเจียนหลับ สติสัมปชัญญะก็เหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์  เขาจะนอนอยู่ตรงนี้ให้พนักงานในผับมาหิ้วไปทิ้งข้างนอกดีไหมนะ หรือจะฝืนสังขารลุกไปเรียกแท็กซี่กลับห้องดี

 

 

                ก้มมองนาฬิกาข้อมืออยู่นานกว่าสมองจะประมวลผลได้ว่าปาเข้าไปเกือบตีสามครึ่งแล้ว  จีซูคงไม่มารับเขาแล้วล่ะ เขามันแย่ ทำตัวไม่ดีกับจีซู หวงจีซูทั้งที่เป็นคนปฏิเสธคำสารภาพรักของจีซูเอง

 

 

                จองฮันสะอื้นออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้  เขาไม่ใช่เกย์ เขาจะรักจีซูในฐานะคนรักได้อย่างไร แต่ทำไมเขาต้องหวงจีซูถึงขนาดนี้ ทำไมเขาต้องไม่พอใจทุกครั้งที่มีคนเข้าใกล้จีซูนอกจากเขา

 

 

                ทำไมเขาต้องเสียใจที่จีซูทิ้งเขาไว้ที่นี่คนเดียวด้วย..

 

 

                น้ำตาที่กลั้นเอาไว้พักใหญ่ไหลทะลักจากดวงตาราวกับพายุในฤดูฝน เสียงเพลงดังมากพอที่จะกลบเสียงสะอื้นที่หลุดลอดออกมา ผู้คนเองก็เอาแต่ดื่มเหล้าพูดคุยกันอย่างสนุกสนานจนไม่มีใครสนใจว่ามีคนกำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างขวดเบียร์ของตนเอง

 

 

                จองฮันยกหลังมือป้ายน้ำตา ทว่ายิ่งทำน้ำตาก็ยิ่งไหล ร่างบางกัดริมฝีปากจนเจ็บ เขาต้องกลับห้อง เขาจะมานั่งร้องไห้ที่นี่ไม่ได้

 

 

                เขาต้อง..

 

 

                “ร้องไห้ทำไม”

 

 

                เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเสียงใคร  จองฮันรีบเช็ดน้ำตาให้เร็วกว่าเดิม

 

 

                มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือ แรงบีบมากพอที่จะทำให้จองฮันนิ่วหน้า ยังไม่ทันได้หันไปโวยวายใส่ผ้าเช็ดหน้าสีเทาก็แปะลงบนแก้มของเขาเสียก่อน

 

 

                “คนแมนเขาไม่มานั่งร้องไห้ในผับแบบนี้หรอกนะ” จีซูกล่าวพลางเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน แต่น้ำตาเจ้ากรรมของจองฮันก็ไม่ยอมหยุดไหลเสียที มือใหญ่ละจากข้อมือขาวมาประคองแก้มอีกฝ่ายเอาไว้ขณะเช็ดน้ำตาให้

 

 

                จองฮันเบะปาก ปล่อยโฮออกมาเต็มที่แล้วโผเข้ากอดคอจีซู

 

 

                “กลับมา..ทำ...ทำไม” ถามไปสะอื้นไปเหมือนคนใจจะขาด จีซูลูบหลังจองฮันเบาๆเป็นเชิงปลอบให้หยุดร้อง

 

 

                “กลับห้องกันนะ”

 

 

                “ใครอนุญาตให้นายคุยกับผู้หญิงคนนั้น! ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามสนใจใครนอกจากฉันน่ะ!”

 

 

                “แค่คุยเฉยๆเอง”

 

 

                “ฮงจีซู ไอ้คนงี่เง่า! ฉันไม่อยากเห็นหน้านายแล้ว มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยไป!” จองฮันตะโกนลั่น หากเป็นก่อนหน้านี้จีซูคงหันหลังให้แล้วเดินออกจากผับไปแล้ว ทว่าคราวนี้ชายหนุ่มกลับใจเย็น วางมือลงบนแก้มนิ่มแล้วกดน้ำหนักลงไปเล็กน้อย

 

 

                “กลับห้องกันนะครับ..คนดี”

 

 

 










                ชาร้อนในแก้วสีขาวใบใหญ่มีควันลอยเอื่อย  จองฮันมองแก้วชาพักหนึ่งก่อนจะยื่นมือไปรับมันมาจิบ ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วลำคอและท้อง ร่างบางเบ้ปากเมื่อสัมผัสได้ว่าคนชงชาลืมใส่น้ำตาลอย่างที่เขาดื่มประจำ

 

 

                “ทำไมไม่ใส่น้ำตาลมาด้วยล่ะ”

 

 

                “เมาขนาดนี้จิบชาไม่ใส่น้ำตาลนั่นล่ะดีแล้ว จะได้สร่างไง” คนชงให้เหตุผล มือใหญ่บรรจงใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมเปียกๆของคนตรงหน้าอย่างเบามือเพื่อไม่ให้เจ้าของศีรษะหันมาโวยวายใส่เอาได้

 

 

                ความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนา จองฮันนั่งจิบชาในขณะที่จีซูก็ตั้งหน้าตั้งตาเช็ดผมให้จองฮันจนแห้ง หลังกลับมาถึงห้องจีซูก็กึ่งไล่กึ่งลากจูงเขาเข้าไปอาบน้ำมิหนำซ้ำยังบังคับให้เขาสระผมด้วย เมื่ออาบน้ำเสร็จก็พบว่าอีกฝ่ายชงชาไว้รอแล้ว เขาเลยถือโอกาสใช้ให้เช็ดผมให้เสียเลย อยากบังคับกันสระผมตอนดึกดีนัก

 

 

                จีซูเดินเอาผ้าขนหนูไปแขวนไว้ที่ราวแขวนผ้าก่อนจะกลับมานั่งลงบนโซฟาข้างๆจองฮัน ดูจากท่าทางก็รู้ว่าจองฮันยังโกรธเขาอยู่ ความจริงแล้วเขาควรเป็นฝ่ายโกรธ แต่ช่างเถอะ อย่างไรเสียยุนจองฮันก็ไม่เคยผิดอยู่ดี

 

 

                ร่างสูงวางแขนพาดกับพนักโซฟาแล้วขยับเข้าใกล้ร่างบางอีกนิด

 

 

                ตากลมโตปรายมองการกระทำของเขา

 

 

                “ทำอะไร”

 

 

                “โกรธฉันมากไหม”

 

 

                “ก็นายคุยกับคนอื่น”

 

 

                “แค่ปฏิเสธที่เขามาขอเบอร์โทรศัพท์ฉันนี่ก็นับว่าคุยเหรอ”

 

 

                จองฮันเม้มปาก ดื่มชาอีกอึกหนึ่งก่อนจะหันมามองจีซู

 

 

                “ไหนนายบอกว่าชอบฉันไง แล้วทำไมต้องทำให้ตัวให้มีคนอื่นมาสนใจด้วยล่ะ”  ใบหน้าสวยงอง้ำแสดงอาการไม่ชอบใจ จีซูขยับเข้าไปใกล้อีกนิด เลื่อนแขนลงมาโอบเอวจองฮันเอาไว้แบบไม่กลัวว่าจะโดนเอาชาร้อนสาดหน้า

 

 

                “แล้วที่นายหึงฉัน ที่เรานอนด้วยกันอยู่ทุกคืนนี่คืออะไร”

 

 

                คนถูกถามนิ่งอึ้ง วูบหนึ่งที่ความน้อยใจหลั่งไหลเข้ามาในห้วงความคิดของจีซู  ชายหนุ่มเม้มปาก สายตาจับจ้องเฝ้ารอคำตอบจากคนที่ปฏิเสธคำสารภาพรักของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

 

 

                ริมฝีปากสีอ่อนเม้มเข้าแล้วก็คลายออก ฟันขาวขบริมฝีปากล่างพลางหลุบตาลงอย่างเช่นทุกครั้งที่กำลังมีเรื่องไม่สบายใจ

 

 

                “...ฉันไม่ใช่เกย์ เราสองคนเป็นแฟนกันไม่ได้”

 

 

                จีซูเดาะลิ้น “ถ้าอย่างนั้นเราเป็นอะไรกันล่ะ แค่เพื่อนงั้นเหรอ”

 

 

                จองฮันนิ่งเงียบไปอีกพักใหญ่  เมื่อมือใหญ่กำลังจะปล่อยเอวร่างบางก็รีบหันไปให้คำตอบอีกฝ่ายทันที

 

 

                “กะ ก็เป็นเพื่อนที่สนิทมากจนมีอะไรกันได้ไง”

 

 

                จีซูถึงกับอึ้ง… นี่คือคำตอบที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้รับจากจองฮัน เขาคิดว่าบางทีร่างบางอาจจะให้เขาเป็นกิ๊ก เป็นเพื่อนร่วมห้อง เป็น...เป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่สถานะนี้  แต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่เลว ดีกว่าเป็นแค่เพื่อนธรรมดานิดหน่อยล่ะนะ

 

 

                คนปากแข็งนั่งจิบชาต่อไปไม่ยอมพูดอะไรอีก  จีซูแกล้งถอนหายใจ

 

 

                “ถ้าเป็นแค่เพื่อนฉันก็ต้องมีคนอื่นได้สิ”

 

 

                “ไม่ได้” จองฮันสวนกลับทันควัน “นายเป็นของฉัน”

 

 

                จีซูเลิกคิ้ว

 

 

                “ของนายเหรอ”

 

 

                “ใช่ นายเป็นของฉัน เป็นของฉันคนเดียวแล้วก็ต้องมองแค่ฉันคนเดียวด้วย”

 

 

                เป็นอีกครั้งที่จีซูต้องอึ้งกับคำตอบของจองฮัน ไม่ว่าจะทำอย่างไรเขาก็คงทำให้จองฮันพูดคำว่ารักเขาออกมาไม่ได้ยกเว้นเจ้าตัวจะติดสินใจพูดมันออกมาเองอย่างนั้นสินะ

 

 

                จมูกโด่งกดลงบนแก้มนิ่มตามด้วยเสียงดังฟอด  ดวงตาคู่สวยยังแดงอยู่นิดๆเพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มา  ร่างสูงมองดวงตานั้นแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้

 

 

 

 

 

                ถึงปากไม่จะยอมบอกว่ารัก

 

 

 

 

                แต่ดวงตาก็ไม่เคยโกหกอยู่ดี..





 

 

 

 

 

END.

 

--------------------------------------------------

 

               

                เขียนฟิคจีฮันทีไรอยากแกล้งจองฮันทุกทีเลย… ช่วงนี้จองฮันน่ารักมาก ผมติ่งเริ่มยาวเป็นทรงแล้ว ดีงามฝุดๆ /น้ำตาไหลพราก

 

 

 

                ฟิคนี้ขอแกล้งจอชบ้าง แต่อ่านไปอ่านมาก็ไม่รู้ว่าตัวเองแกล้งจ้อชหรือจองฮันอยู่ดี 555555

 

 

 

                เจอกันที่แท็ก #ฟิคเซบตตสส นะคะ

 

 

 

                enjoy reading ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet