[SF] Just smile (Bobby x B.I)

posted on 29 Oct 2013 05:55 by tictoc13 in SF-WIN

Title: Just smile

Pairing : Bobby x B.I (Double B)

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

แววตาเฉยชาจนมองไม่ออกว่าเก็บซ่อนอะไรไว้ข้างใน

 

มือเรียวสวยหยิบจับอาวุธอย่างคล่องแคล่วราวกับเกิดมาเพื่อสิ่งนี้

 

ทุกครั้งที่ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นคือการขานรับคำสั่งของเจ้านาย

 

ไร้ความรู้สึก ไร้ความยินดี ไร้ความขัดแย้ง เหมือนตุ๊กตาไขลาน

 

ตุ๊กตาสังหารหน้าตาสวยสด..

 

หมุนลานด้วยแรงขับเคลื่อนที่เรียกว่าลมหายใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ปัง!

 

                "ใช้ไม่ได้ครับ"

 

 

                ปัง!

 

                "ไม่ได้ครับ"

 

 

                ปัง!

 

                "ไม่ครับ"

 

 

                ปัง!

 

                "มะ.."

 

                "ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้ ชีวิตนี้พูดเป็นแค่นี้หรือไงหือ?"

 

                เจ้าของน้ำเสียงยียวนควงปืนในมือพลางหันมาเอ่ยกับคนสนิทของบิดาที่กลายมาเป็นพี่เลี้ยงจำเป็นของตน ณ เวลานี้  ร่างเพรียวระหงส์สวมเสื้อคอเต่าสีดำกับสูทสีเทา เรือนผมสีแดงตัดกับผิวขาวจัดเหมือนไฟกับหิมะดูเร่าร้อนและเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน

 

                สวยแต่อันตราย... เหมือนแอปเปิ้ลสีแดงสดแต่กลับเป็นสิ่งต้องห้ามในสวนเอเดน

 

                ริมฝีปากหยักเหยียดยิ้ม ปิดเทอมคราวนี้แสนสดใสเพราะได้ของเล่นถูกใจ

 

                แต่ป๊าคงไม่ชอบใจเท่าไรเพราะของเล่นที่เขาร้องขอตอบแทนการกลับมาบ้านคือคนสนิทของป๊านั่นเอง

 

                คิมฮันบิน... หนึ่งในคนสนิทแสนสำคัญของบังยงกุก

 

                อายุยังน้อยแต่ฝีมือดี บุคลิกเงียบขรึม ตัดสินใจฉับไว แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี ไม่กลัวสภาวะกดดัน ก็สมควรแล้วที่ป๊าจะชอบ

 

                เขาไม่รู้หรอกว่าหมอนี่มาได้ยังไง จำได้ว่าตอนเด็กๆกำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนกับพี่เลี้ยงหม่าม๊าก็อุ้มหมอนี่เข้ามาแล้วบอกว่านี่คือน้องชายคนใหม่ของเขา โตขึ้นน้องจะคอยดูแลครอบครัวเราตลอดไป

 

                เล่นด้วยกันไม่ทันไรเขาก็ถูกป๊าส่งไปเรียนอเมริกาเพราะความดื้อ ถูกคุณลุงยงนัมกำราบเสียจนหงอ จะไม่ให้หงอได้อย่างไรแอบเที่ยวครั้งเดียวโดนจับห้อยหัวลงจากเพดานเชียวนะ

 

                ทุกปิดเทอมซัมเมอร์เขาจะกลับบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอคิมฮันบินหลังจากไม่ได้เจอมาหลายปี หมอนี่ก็ถูกส่งไปโรงเรียนประจำเช่นกัน พอเขากลับมาอีกทีก็เป็นคนสนิทของป๊าไปเสียแล้ว

 

                อายุเท่าไรนะ... สิบเจ็ด?

 

                ยังไม่จบไฮสคูลด้วยซ้ำ ป๊านี่รีบร้อนกับการเอาคนมาใช้งานจังเลย

 

                ทำงานได้ดีเสียด้วย

 

                อย่างน้อยก็ทนสอนเขาคนนี้ยิงปืนมาสองชั่วโมงแล้วน่ะนะ

 

                เป้ากระดาษรูปคนเรียบกริบไม่มีรอยแหว่งหรือรูโบ๋เลยสักรอย แหงล่ะจะมีได้อย่างไรในเมื่อเขาจงใจยิงให้ไม่เข้าเป้าเลยสักนัดเดียว สนุกจะตายเวลาได้เห็นคิ้วของฮันบินกระตุกเหมือนจะขมวดเข้าหากัน หน้าตาเฉยชาแบบนั้นมีอารมณ์อื่่นกับเขาบ้างจะเป็นไรไป

 

                ... อย่างน้อยก็อารมณ์โมโห

 

                 ถ้าฮันบินรู้ว่าเขาเป็นนักกีฬายิงปืนของโรงเรียนคงจะโมโหหนักกว่าเดิม แค่คิดก็สนุกแล้ว

 

                หลบมานั่งพักดื่มน้ำแตงโมปั่นเย็นๆให้ชื่นใจ มองร่างบางตรวจตราความเรียบร้อยของปืนแล้วบรรจุกระสุนให้ใหม่ก่อนจะกระตุกยิ้ม

 

                "มานี่หน่อยสิ" เรียกพลางตบหน้าขาแปะๆ ฮันบินมองตามมือหนาแล้วเดินตรงเข้าไปหาด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเคย

 

                "ไม่มีสีหน้าอื่นหรือไง?"

 

                "คุณชายต้องการรับอะไรเพิ่มหรือครับ" ไม่ตอบคำถามแถมยังถามกลับ ไม่รับมุกกันบ้างเสียเลย คุณชายเกาท้ายทอยอย่างเซ็งๆ

 

                "รีแลกซ์บ้างน่าฮันบิน ทำหน้าเหมือนท้องผูกทุกวันไปได้ ไม่สนุกเลย"

 

                "ผมไม่ต้องการความสนุกหรอครับ"

 

                เลิกคิ้วเมื่อได้ฟังคำตอบ คนของป๊านี่เป็นตุ๊กตาไขลานกันทุกคนหรือไง

 

                "เป็นคนก็ต้องสนุกสิ ไม่สนุกชีวิตก็น่าเบื่อแย่"  

 

                ไร้เสียงตอบรับจากคนที่ตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ฮันบินยืนเอามือไขว้หลังสบตาคุณชายคนโตของบ้าน เมื่อไม่มีคำสั่งเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรนอกจากยืนเฉยๆ

 

                ใบหน้าทะเล้นนั้นมีบางสิ่งที่เขาอิจฉา มองแล้วเกลียดจับขั้วหัวใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากรับใช้ให้ดีที่สุดเพราะอีกฝ่ายคือลูกของผู้มีพระคุณและจะเป็นเจ้านายของเขาในภายภาคหน้า

 

                แค่การแต่งกายก็แตกต่างแล้ว คนหนึ่งสวมสูทสีเทา อีกคนสวมหมวกไหมพรมและกางเกงสีม่วง เสื้อยืดสีขาวสวมทับด้วยแจ็คเก็ตสีดำลายจุด นั่งกระดิกเท้าดื่มน้ำผลไม้ปั่นสบายใจเฉิบหลังป่วนประสาทเขาได้พักใหญ่

 

                สามวันก่อนตอนที่ถูกนายท่านเรียกพบเขาก็เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่าจะต้องได้มารับใช้คุณชาย แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอคุณชายปั่นหัวเล่นแบบนี้

 

                เขาอิจฉารอยยิ้มของอีกฝ่าย... สิ่งที่เขาไม่เคยมีตั้งแต่จำความได้

 

                 จนถึงตอนนี้คุณชายก็ยังยิ้ม...ยิ้มอยู่ตลอดเวลา

 

                ยืนรอจนกระทั่งน้ำแตงโมปั่นหมดลงคุณชายจึงลุกขึ้นยืน ดึงกางเกงขาสั้นสีม่วงให้เข้าที่แบบไม่คิดรักษาภาพพจน์แล้วเดินไปหยิบปืนมาถือไว้

 

                "พนันกันหน่อยไหม" ยิ้มหวานจนตาหยี ฮันบินรู้สึกเหมือนคิ้วกระตุก

 

                "ครับ?"

 

                "ฉันจะยืนหันหลังแล้วยิงไอ้เป้านี่ ถ้าฉันยิงส่วนหัวได้นายต้องทำตามที่ฉันขอสองอย่าง" เป็นข้อเสนอที่มาพร้อมไฟสีแดงสว่างโร่ส่งสัญญาณเตือนอันตราย เสียงในหัวบอกเขาว่าอย่าตกปากรับคำเด็ดขาดถ้าไม่อยากเพลี่ยงพล้ำให้กับรอยยิ้มนั้น

 

                แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นเพราะคนยื่นข้อเสนอคือคุณชาย

 

                พยักหน้าลงช้าๆแทนคำตอบ คุณชายยิ้มกว้าง ยืนมองเป้ากระดาษก่อนจะหันหลังอย่างรวดเร็ว

 

                เงื้อมือไปด้านหลัง จับปืนแบบสบายๆเหมือนไม่แคร์แรงถีบสะท้อนของเบเรตต้ากระบอกดำ

 

                "สัญญาแล้วนะฮันบินนี่~"

 

 

                ปัง!

 

                สองชั่วโมงที่ยิงพลาดมาตลอดเหมือนเรื่องขบขัน...

 

                ....กระสุนเจาะเข้าที่ตำแหน่งกลางหน้าผากอย่างสวยงาม

 

 

                เลือดในกายฮันบินเย็นเฉียบ รอยยิ้มสดใสของคุณชายกลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจหมาป่าจ้องมองลูกแกะที่ถูกใจ

 

                สมองชาดิกเมื่อถูกรวบร่างเข้าไปกอด

 

                เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู... ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นเป่ารดใบหูชวนให้กรีดร้อง

 

 

                "ข้อแรก...นายต้องเรียกฉันว่าพี่จีวอน"

 

 

 

 

 

                "ข้อสอง...นายต้องอยู่กับฉันตลอดเวลาไม่ว่าจะบนพื้นหรือบนเตียง"

 

 

 

 

 

 

 

รอยยิ้มของเทวดา

 

ฉุดคร่าลมหายใจของตุ๊กตามากัดกินอย่างสนุกสนาน

 

เอร็ดอร่อยกับตุ๊กตาไขลานแสนสวย....


 

...จนถึงคำสุดท้าย...

 

 

               

 

               

 

 

END.

 --------------------------------------------------

นี่ไม่ใช่การเข้าข้างหลานตัวเองแล้วเอาลูกชาวบ้านมารังแก

ทะ.. ทำไมกลายเป็นฟิคแบบนี้อีกแล้ว *กรีดร้อง*

ทั้งที่กะจะเขียนฟิคสดใส สุดท้ายก็ทะมึนอีกจนได้ ฮืออออออออออออ

ของมันเคยมืออะเนอะ เรื่องเลวๆแบบนี้ถนัดนักแล =w=

ความจริงแล้วน้องลำไย เอ๊ย ฮันบินจะไม่โดนกลั่นแกล้งหรอกถ้าไม่ทำหน้าแบบนี้น่ะ...

 

 

 

 

บาบิ ไปเอาเชือกมา ด่วน!!!!

 

 

คิดถึงเด็กๆจังเลย...

enjoy reading ค่ะ ><

Comment

Comment:

Tweet

ฮือออออออออออออออออออออออ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด T w T ..
นายต้องอยู่กับฉันตลอดเวลาไม่ว่าจะบนพื้นหรือบนเตียง
ขอสกรีมแปปประโยคนี้คือรายยยยยย
หมายความว่ายังไงงงงง เอ้ออออ - ///// -
บาบิคือดีอ่ะลูกชายป๊ะป๋ายงกุก ม๊าคือใครคะ ฮิมชานใช่มั้ย ได้แม่มาหมดยกเว้นหุ่น 55555
บาบิแบบกวนโอ้ยมากกกก -_- ถ้าฮันบินรู้ว่าเป็นนักกีฬายิงปืนนี่โดนงอนสามปีเลยป่ะ 5555
แง่กก ทะนุถนอมน้องหน่อยนะคะ พี่ขา T _ T
โง้ยยยดีง่ะ ขอบคุณค่ะ - / \ -

#6 By bua (171.7.18.175) on 2013-11-02 19:40

น้องโดนเด็กล่อลวงให้มาอ่าน...อิอิ...
น้องจีวอนล่อวงมาค่ะ แบบว่าน้องเจ้าเล่ห์เหมือนคุณป๊า
ที่ชอบแกล้งคนรัก(เขายังไม่ได้รักกัน) มีคุณป๊าเป็นบังยงกุกต้องทำใจ
เพราะลูกชายต้องโหดเหมือนเฮีย มาเฟียกันทั้งตระกูล
เด็กคนนี้ท่าทางจะอนาคตรุ่งโรจน์เพราะมีแม่เป็นออลจังคนงาม
แง๊!!! น้องบ๊อบบี้มาเอาค่าเทอมกับย่าอ่อนมา อิอิ

#5 By Nannie (49.48.24.184) on 2013-10-30 10:30

ฟิคดับเบิ้ลบี!!! โอยยยยย บาบิกวนได้ใจบินนี่ก็นิ่งซะจนน่าแกล้ง...ถ้าเป็นเรื่องยาวคงจะดาร์คน่าดู *มองตาไรท์เตอร์ปริบๆ* ขอบคุณที่แต่งฟิคเด็กๆทีมบีนะค๊า

#4 By Im' mao on 2013-10-30 07:58

กรีดร้องกับฟิคบ๊อบบิ กรี้เดดดดดดดดด นฟหตดีไยไขดสดจดเยำ แทบไม่เชือสายตาว่าเป็นคู่นี้ต้องอ่านวนประมาณสามรอบ ฮอลลลลลลลล

คุณชายตายิ้มนี่น่าหมั่นเหลืออออ คันฝ่าเท้าแทนนุ้งบิได้หรือไม่ กร๊าซซซซซซซซซซ

แล้วนั่นอะไรต้องอยู่ด้วยตลอดเวไม่ว่าบนพื้นหรือเตียง วอทททททท เพิ่ง17มั้ยล่ะะ #ดีสิกำลังอร่อยเบย

/ไรท์สนใจเน่ไลน์จุนเน่สุดโหดกับน้องดงน้อยมั้ยฮะ *_*

#3 By NOIZE;; on 2013-10-30 00:48

แป๊บนึงนะคะคุณพี่สาวไรเตอร์ ขอกรี๊ดแป๊บ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
บ๊อบไอที่รอคอยโผล่ท่แล้ว แอร๊ยยยยยยยยยยยย ><

โอเค มาเม้นแล้วค่ะ 55555555
คาแรคเตอร์มันใช่มากค่ะพี่ น้องบินหน้านิ่ง พี่จีวอนหน้าเป็น
เหมาะมากกกกกกก นี่มันคู้สร้างคู่สมชัดๆ!!!!!!!
รักฟิค รักคู่นี้ รักพี่สาวไรเตอร์ด้วย *โดดจูบ* 555555

#2 By vamps on 2013-10-29 15:56

อะไรคือการที่ตื่นเช้ามาแล้วพบว่ามีคนเอาฟิคเรื่องนี้มาให้อ่าน ใครนะ ใครเอามาให้เราอ่าน ㅠ ㅅ ㅠ
คุณพี่สาวชอบเขียนฟิคเช่นนี้นักแล ทะมึน มืดๆ กวนๆ นิ๊ดนึง เอาดีๆ เห็นหน้าบ๊อบบี้ในฟิคแล้วคิ้วกระตุก กะ.. กวนตี-นง่ะ!!!! ตะ... แต่ ฮันบินน่ารังแกอ่ะ ㅠ ㅅ ㅠ ยิ้มหน่อยสิ ยิ้มหน่อย มุมิ มุมิ หน่อย. ... คำถามคือ ไหน มาม๊า ฮิมชาน!!! 5555555
ขอบคุณสำหรับ ของขวัญรับเปิดเทอม #อย่างเป็นทางการของน้อง

#1 By The.K on 2013-10-29 06:46