[SF] Black pearl (Minho x Taehyun)

posted on 22 Oct 2013 23:51 by tictoc13 in SF-WIN

Title: Black pearl

Pairing : Minho x Taehyun

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้นมา

 

 

 

 

               

                ท่อนเหล็กรูปร่างคล้ายไม้เบสบอลสีแดงครูดพื้นซีเมนต์ส่งเสียงก้องกังวาน รองเท้าหนังสีดำย่ำลงบนพื้นอย่างเงียบกริบ แต่ถึงจะมีเสียงฝีเท้าก็ถูกกลบด้วยเสียงเหล็กอยู่ดี

 

                คราบสีแดงเข้มเกรอะกรังตรงส่วนปลาย รอยบุบสามสี่รอยบ่งบอกถึงการใช้งานค่อนข้างหนักหน่วง เจ้าของท่อนเหล็กลากมันไปกับพื้นแบบไม่กลัวสีถลอก สายตาจับจ้องเบื้องหน้าที่มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่

 

                ตรอกนี้เล็กและมืด ขยะที่มีคนเอามากองทิ้งไว้ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ยังคงสูบบุหรี่ต่อไปราวกับไม่ได้กลิ่นชวนอาเจียนเหล่านี้เลย

 

                นัยน์ตาสีเลือดนกพิราบส่องสว่างเผยให้เห็นนัยน์ตารูปเสี้ยววงรีคล้ายนัยน์ตาแมว ผิวเผือดซีดซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์สีดำสนิทศีรษะจรดปลายเท้า ริมฝีปากแห้งผากเม้มเข้าหากันก่อนจะคลายออกเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บจากผิวเนื้ออันแตกระแหง

 

                ไม่มีเวลาแล้ว..

 

                ไม่อยากทำแบบนี้เลย..

 

                ไม่ทำได้ไหม ท่านพ่อ... ลูกไม่อยากทำ

 

                ในอกบีบรัดจนร่างกระตุกเฮือกแทนคำตอบว่าเขาต้องทำต่อไป เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

 

                เขาไม่อยากทำ

 

                ไม่...

 

                หลับตาต่อสู้กับความรู้สึกในใจ เขาคือลูกชายของท่านพ่อ เขามีอำนาจเหนือสรรพสิ่ง แต่เหตุใดเขาจึงไม่สามารถเอาชนะวัฏจักรแสนอุบาทว์นี้ได้

 

                เขาไม่อยากเป็นเหมือนพวกพี่ชาย.. ไม่เอา

 

                ลมพัดผ่านร่างวูบหนึ่งก่อนที่มือปริศนาจะวางลงบนไหล่ บีบเบาๆเป็นสัญญาณบอกว่าได้ปรากฏตัวมายืนอยู่ข้างๆ

 

                "ลูกคือลูกของพ่อ...ลูกชายคนเล็กของพ่อ ลูกทำได้อยู่แล้ว" เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบา...แต่ก็ดังมากพอที่จะได้ยินแล้วเย็นวาบทั่วสรรพางค์

 

                "ลูกไม่อยากทำ ได้โปรด.."

 

                "ถ้าไม่ทำ คนที่แพ้ก็คือลูก..แทฮยอน" จุมพิตบางเบาเหนือเรือนผม ลูบศีรษะบุตรชายคนสุดท้องผู้มีจิตใจอ่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความเมตตา "ลูกของพ่อต้องเป็นฝ่ายชนะเสมอ"

 

                "ลูกไม่.."

 

                "ออกจากมิติของเราแล้วจัดการมนุษย์คนนั้นซะ ไป!" 

 

                ผลักไหล่เต็มแรงจนเซถลา กำแพงมิติระหว่างมนุษย์และปีศาจพังทลายทันทีที่แทฮยอนก้าวเท้าไปข้างหน้า เท้าของเขาเหยียบลงบนพื้นของมนุษย์ดังตุ้บ

 

                รีบหันไปมองเบื้องหลังด้วยความพรั่นพรึง ดวงเนตรสีเดียวกันกับเขาจ้องมองเขารอดูว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป

 

                ท่านพ่อยงกุก... ลูกไม่อยากทำ

 

                "เฮ้คุณ เข้ามาทางไหนน่ะ โอเคหรือเปล่า" ชายหนุ่มตรงกำแพงหันมาเห็นเข้าและกำลังเดินเข้ามาใกล้ แทฮยอนตัวแข็งทื่อ เสียงกรีดร้องในหัวดังอื้ออึง

 

                "อย่า..อย่าเข้ามา"

 

                "คุณ... นี่คุณ"

 

                "อย่าเข้ามานะ อย่า!" ก้าวถอยหลังด้วยความกลัว หัวใจเต้นรัวแรง ลมหายใจติดขัดจนต้องหอบหายใจ ไม่... อย่าเข้ามาหาเขา อย่าจำนนต่อการเป็นเหยื่อ ไม่นะ.. เขาไม่อยากทำ อย่าเข้ามา..

 

                "คุณเป็นอะไรน่ะ คุณ!" มือหนาเอื้อมมือมาคว้าท่อนแขนเอาไว้ ร่างบางหลับตาแน่นกรีดร้องเสียงแหลม

 

                "ออกไป!!!!!"

 

               

                ตุ้บ..

 

 

                ร่างของชายหนุ่มทรุดฮวบเพราะถูกหวดเข้าให้ที่ศีรษะเต็มแรง ร่างบางยืนตัวสั่น ริมฝีปากสั่นระริกเช่นเดียวกับมือที่ถือท่อนเหล็กเอาไว้ เขาเพิ่งเอามันฟาดอีกฝ่ายไปเมื่อครู่นี้

 

                บอกแล้วว่าอย่าเข้ามา บอกแล้วใช่ไหม

 

                สองขาสั่นเทาค่อยๆทรุดนั่งลงกับพื้น ประคองร่างที่เหลือเพียงลมหายใจรวยรินไว้ในอ้อมแขน โลหิตสีแดงฉานอาบศีรษะและใบหน้าซีกซ้าย

 

                สายตานั้นจับจ้องราวกับจะถามว่า 'ทำแบบนี้ทำไม'

 

                เลือดทุกหยดในกายเหมือนจะร้อนขึ้นกะทันหันเมื่อกลิ่นคาวโชยต้องนาสิกประสาท  กลิ่นที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดบัดนี้กลับปรากฏกายสีชาดส่งกลิ่นเย้ายวนชวนให้ลิ้มลองเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

 

                ความร้อนแทบเผาร่างไหม้เป็นจุณ ร่างบางจรดริมฝีปากเข้ากับขมับ ใช้ลิ้นลิ้มรสอาหารแสนหอมหวาน ลากปลายลิ้นเลื่อนต่ำลงมาผ่านแก้มสากจนถึงปลายคาง เก็บเกี่ยวกระยาทิพย์แห่งเผ่าพันธุ์เสียช่ำใจ ความร้อนในกายลดต่ำลงเรื่อยๆราวกับได้ยาดีดับร้อนอย่างไรอย่างนั้น

 

                มือใหญ่คว้าแขนเขาเอาไว้ด้วยแรงอันอ่อนเปลี้ย แทฮยอนมองคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวด

 

                "ขอโทษนะ.."

 

                เล็บคมเฉือนลำคอตัดเส้นเลือดใหญ่ขาดสะบั้น โลหิตพุ่งกระฉูดเลอะเปรอะดวงหน้าเศร้าสร้อยและอาภรณ์สีราตรี ร่างใหญ่กระตุกเล็กน้อยก่อนสิ้นลมหายใจคามือ

 

                น้ำตาไหลอาบแก้มขณะวางร่างอีกฝ่ายนอนราบลงกับพื้น แสงเรืองรองส่องประกายอยู่ใต้ร่างชายหนุ่มบอกให้เขารู้ว่าท่านพ่อพาร่างของเขาสองคนเข้ามาในมิติของพวกเราแล้ว

 

                "ร่างนี้เป็นของลูก นั่นคือโชคชะตา" เสียงทุ้มดังเหนือศีรษะ แทฮยอนก้มหน้ามองพื้น "ลูกต้องมีบริวาร ไม่มีเจ้าชายปีศาจองค์ไหนไร้ซึ่งองครักษ์ผู้ภักดีอยู่เคียงข้างกาย"

 

                "แต่ต้องช่วงชิงลมหายใจเพื่อให้ได้องครักษ์มา.."

 

                "มันเป็นธรรมเนียม อีกหน่อยลูกก็จะชินกับมันเอง" สัมผัสอบอุ่นลูบศีรษะด้วยความเอ็นดู แทฮยอนเม้มปากก่อนจะตกใจเมื่อพบว่าริมฝีปากแห้งผากของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว

 

                "พามินโฮกลับปราสาทของลูกเสีย คงไม่ดีนักหากพี่ชายคนอื่นมาพบเข้า พ่อยังไม่อยากตอบคำถามว่าทำไมพ่อถึงคอยช่วยลูกชายคนเล็กคนนี้เสมอ"

 

                เมื่อเห็นรอยยิ้มใจดีประดับอยู่บนใบหน้าความอดทนทั้งหมดก็พังทลาย แทฮยอนลุกขึ้นสวมกอดผู้เป็นบิดาปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น ราชาปีศาจได้แต่ยิ้มบางๆขณะลูบหลังปลอบประโลมบุตรชาย

 

                น้องสุดท้องคนนี้อ่อนโยนเหมือนแม่...

 

                รอยยิ้มใจดีแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มของราชาเมื่อเห็นว่าร่างที่นอนนิ่งเมื่อครู่นี้ค่อยๆขยับลุกขึ้นยืน บาดแผลที่ศีรษะและลำคอสมานกันกลับมาเป็นปกติ มองผาดเผินเหมือนร่างนั้นยังคงมีชีวิตไม่ได้นอนแน่นิ่งเป็นตุ๊กตาเหมือนไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

 

                  อ้อมกอดถูกคลายออก จุมพิตแก้มบุตรชายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างของราชาปีศาจจะค่อยๆเลือนหายไป

 

                แทฮยอนยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความรู้สึกหมุนวนจนทำอะไรไม่ถูก

 

                เขาเพิ่งฆ่าคนหนึ่งคนด้วยน้ำมือของตนเอง ท่านแม่ต้องเอ็ดเขาแน่หากรู้ว่าเขาทำอะไรลงไป ท่านแม่สอนเสมอว่าถึงจะเป็นปีศาจแต่ก็ไม่ควรคร่าชีวิตผู้ใดโดยไร้เหตุผล

 

                แต่ถึงจะมีเหตุผลเขาก็รับการกระทำนี้ไม่ได้อยู่ดี

 

                "ท่านแม่ฮิมชาน..." น้ำเสียงสั่นเครือ...ก้อนสะอื้นแล่นจุกอกก่อนจะถูกเก็บกลืนกลับลงไปอย่างยากเย็น

                               

                คิดถึง... คิดถึงท่านแม่เหลือเกิน

 

                รวบรวมความเข้มแข็งบังคับน้ำตาให้หยุดไหล ปาดคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆก่อนจะหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับองครักษ์ที่ยืนมองเขาด้วยสายตาภักดี

 

                "ไปกันได้แล้ว" ด้วยพันธะของปีศาจมินโฮจึงตกเป็นบริวารของเขาทันทีที่สิ้นลมหายใจ เลือดของมินโฮหมุนวนอยู่ในร่างเขานับแต่หยดแรกที่สัมผัสกับปลายลิ้น เขาไม่อยากทำแบบนี้แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เขาต้องมีองครักษ์เพราะเวลาใกล้จะหมดลงแล้ว

 

                สงครามช่วงชิงการเป็นเจ้าชายรัชทายาทกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า

 

                การห้ำหั่นกันระหว่างพี่น้องกลายเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

 

                หากเป็นตอนเด็กๆท่านแม่คงโกรธและจับพวกเขาฟาดก้นทีละคน ทว่าตอนนี้ไร้ซึ่งวิญญาณของราชินีปีศาจ ธรรมเนียมการคัดเลือดรัชทายาทคือวัฏจักรอันเวียนวน

 

                เขาเลือกมินโฮเพราะมินโฮคือผู้ชายคนแรกที่เขาเจอเมื่อครั้งแอบหนีท่านแม่ลงไปมิติของมนุษย์ในสมัยเด็ก มินโฮช่วยเขาเอาไว้ไม่ให้ถูกรถชน เขาจึงจดจำและคอยติดตามมินโฮตลอดมา

 

                ....จนถึงตอนนี้ที่เขาได้มินโฮมาอยู่เคียงข้างหลังสิ้นลมหายใจ

 

                "ขอโทษนะ.." เอ่ยกับองครักษ์ที่เดินตามหลังมาเสียงเบา "ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ ฉันไม่อยากทำ แต่ฉันเลี่ยงมันไม่ได้"

 

                ไม่มีคำตอบจากร่างสูง แทฮยอนยิ้มเศร้าๆขณะก้าวเดินไปข้างหน้าตามทางคดเคี้ยว สองข้างทางเต็มไปด้วยป่ารกทึบ แว่วเสียงสัตว์ปีศาจคำรามแต่พวกมันไม่อาจทำร้ายเขาได้เพราะอำนาจของเขาอยู่เหนือพวกมัน

 

                จุดหมายคือปราสาทสีดำเด่นตระหง่าน เสียงระฆังดังเหง่งหง่างราวกับกำลังจะเริ่มต้นเล่าขานปฐมบทแห่งสงครามที่ต้องแลกด้วยเลือดเนื้อและลมหายใจ

 

 

 

               

 

               

                               

 

 

END. 

 --------------------------------------------------------

เครียด งานเยอะ ปวดท้องเมนส์ ออกมาเป็นฟิค = ="

แต่ทำไมเป็นฟิค WIN ไปด๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย /กอดบ๊อบบี้ร้องไห้

ฟิคเฉพาะกิจค่ะ เครียดจนจนอยากระบายความจิต แล้วรูปแทฮยอนก็กระชากใจย่าเหลือเกิลส์ ฮือ ขอโทษนะมิโนะจัง เดี๋ยวให้คิตตี้ไถ่โทษ ไปเล่นกับคุณทิกเกอร์ของปังปังนะ

 

enjoy reading ค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

สงสัยน้องนัมจะเป็นคนโปรด
นังมิโนเลยได้พูดสามประโยคแล้วรีบขาดใจตายเลย
...
เอาอีกเอาอีก ๆๆๆ

#3 By moth (125.27.246.48) on 2013-10-24 00:00

นัมแทดูอ่อนต่อโลก เหมือนกระต่ายตัวน้อยๆเลยอ่ะ ;w;
สงสารมิโนนะ โดนฟาดหัวยุบแถมยังไม่ได้สวีทอัลไลกับนัมแทเลย 55555555
ไม่รู้ว่าทำไมพี่ปังกับนัมแทพูดว่าชานชานอ่อนโยนแล้วขำ? 555555555555555 โอ้ย~ นึกภาพนางเป็นคุณแม่ผู้อ่อนโยนไม่ถูก แบบชานชานต้องขี้บ่น ฮาร์ดคอร์ค่ะ 555555

#2 By BC_Nu (223.206.251.248) on 2013-10-23 21:53

อะไรคือการที่เจอฟิคมิโนนัมแทในบล็อคนี้ ว๊อท??? 55555555
สรุปเรื่องนี้มิโนได้พูดประโยคเดียว ค่าตัว500 โถววววววว

สั้นแต่สนุก ขอบคุณที่เขียนคู่นี้ค่ะพี่
ก็ไม่ได้อะไร คราวหน้าขอคู่บ๊อบบี้บีไอนะคะ*กราบบบบบบบ* 5555555555555

#1 By vamps on 2013-10-23 12:47