[SF] Wannabe (LoBang)

posted on 04 May 2013 05:20 by tictoc13 in SF-BAP

Title: Wannabe

Pairing : Zelo x Yongguk

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : เอาน่ะ...

 

 

 

 

 

 

 

                "พี่คิดว่าผมเป็นเด็กหรือเปล่าครับ?"

 

 

 

                ยงกุกกระพริบตาปริบ....ปริบ...

 

                พี่ชายที่อายุมากกว่าถึงหกปีช้อนตามองน้องชายคนเล็กของวงด้วยสายตาชนิดที่ว่าถ้าแดฮยอนเห็นคงวิ่งหนีไปแล้ว แต่จุนฮงไม่หนี น้องเล็กของวงยืนหน้านิ่งเอ๋อๆมึนๆตามนิสัยและพูดคำที่ยงกุกไม่ชอบที่สุดออกมา

 

                "ไม่เด็กแล้ว" พี่ชายตอบปัดๆ เรียกใบหน้างอหงิกจากคนรอฟังคำตอบ

 

                "ไม่จริง พี่คิดว่าผมเด็ก"

 

                ยงกุกเกลียดคำว่าเด็ก ตอนเขาอายุเท่าเจโล่เขายังเรียนแร็ปกับพี่ๆในโซลคอนเนคชั่นอยู่เลย ไอ้เด็กนี่มาไกลกว่าเขาตั้งเยอะ กว่าเขาจะได้เดบิวต์ก็ปาไปเท่าไร มันยังมีหน้ามาพูดคำที่เขาไม่ชอบอีก

 

                เบือนหน้าหนีไม่อยากคุยด้วย จุนฮงกำลังทำเขาหงุดหงิดหลังจากอารมณ์ดีมาตลอดวัน

 

                "พี่ว่าผมเด็กตอนผมใส่ชุดนักเรียน" 'เด็ก' ยังไม่เลิกหน้าหงิกหน้างอ ยงกุกถอนหายใจ บอกตัวเองให้ใจแข็งไว้อย่าหันไป

 

                "ผมไม่เด็กแล้วนะ!"

 

                "ถ้ายังโวยวายอยู่แบบนี้ยังไงก็เด็กว่ะจุนฮง"

 

                จงออบพูดแทรกพลางเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ยงกุกรู้สึกเหมือนมุนจงออบเป็นเทวดาตัวน้อยๆที่สวรรค์ส่งลงมา ใครก็ได้เอาเขาไปจากไอ้เด็กบ้านี่ที

 

                เด็กทำตัวเป็นเด็กแต่ไม่ยอมรับว่าเด็กถลึงตาใส่พี่ชายอายุมากกว่าหนึ่งปี ไม่พูดจาหาเรื่องใครอีกแต่เดินปึงปังเข้าห้องนอนปิดประตูดังโครม!

 

                น้องรองสุดท้องยังไม่ทันอ้าปากถามพี่ใหญ่ก็ส่ายหน้า ลุกหนีเข้าห้องครัวไปบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

               

 

                วันนี้บีเอพีมีถ่ายแบบนิตยสารสำหรับเดือนหน้า ยงกุกนั่งเล่นเกมในไอพอดตามปกติ ฮิมชานกับจงออบฟังเพลงในไอแพด ยองแจกับแดฮยอนเล่นเกมแข่งกัน ส่วนจุนฮงกำลังฟังเพลงเงียบๆ

 

                คอนเซ็ปต์เสื้อผ้าคราวนี้่ทำให้น้องเล็กดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเดิม ผมสีควันบุหรี่เซ็ตแบบยุ่งๆ เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพอดีตัว  ปลดกระดุมเม็ดบนเพื่อความเซ็กซี่ กางเกงยีนส์เข้ารูป รองเท้าหนังขัดมันสีน้ำตาลเข้ม อันที่จริงมีเนคไทเป็นพร็อบด้วยแต่จุนฮงดึงออกมาพาดไว้บนพนักโซฟา

 

                แต่ทำอะไรก็ยังหงุดหงิดอยู่ดี จุนฮงชำเลืองมองยงกุก เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นไอพอดอยู่ก็ถอนหายใจ

 

                ใช่สิ.. เด็กอย่างเขาก็เป็นได้แค่เด็กอยู่วันยังค่ำ

 

                 เมื่อคืนจุนฮงนึกครึ้มอกครึ้มใจเลยเข้าเว็บไซต์เสิร์ชคำว่า 'Jepp Blackman' แล้วภาพในอดีตของพี่ยงกุกก็ไหลหลากราวกับน้ำป่า คลิกเซฟแทบไม่ทัน ไหลตามไปดูคลิปบ้างเก็บรูปบ้าง ทำแบบนั้นอยู่สามชั่วโมง

 

                ตอนอัลบั้ม Rapsody พี่ยงกุกอายุสิบเก้า... แก่กว่าเขาตอนนี้ตั้งสองปี

 

                พี่ชายผิวขาวตัวผอมบางโอบไหล่พี่ยงกุกอย่างสนิทชิดเชื้อ จุนฮงจำได้ว่าคนนั้นชื่อพี่โยฮัน ส่วนอีกคนที่ร้องเพลง Blackout กับพี่ยงกุกชื่อพี่จองมิน

 

                แล้วไงต่อนะ?

 

                พี่ชายของเขาเป็นมักเน่...

 

                ใช่ พี่ยงกุกเป็นน้องเล็กของโซลคอนเนคชั่น  เป็นเด็กน้อยที่พี่ๆต่างให้ความเอ็นดู

 

                คุ้ยรูปไปคุ้ยรูปมา จุนฮงก็อดคิดไม่ได้ว่าที่พี่ยงกุกเอ็นดูเขาทุกวันนี้เป็นเพราะเห็นเขาเป็นเด็กหรือเปล่า เบบี้นูน่าก็เรียกเขากับพี่ยงกุกว่าคู่พ่อลูก เขาคือลูก พี่ยงกุกคือพ่อ แม่เหรอ...พี่ฮิมชานไง

 

                พ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ พ่อลูก ใช่สิ เขามันเด็ก!

 

                มักเน่ตัวใหญ่นั่งหน้างอ จิ้มหน้าจอไอแพดน่ากลัวนิ้วจะทะลุจอลงไปด้านล่าง ยองแจที่นั่งข้างๆหันไปมองจุนฮงแล้วหันกลับมามองแดฮยอน แดฮยอนยักไหล่ บุ้ยใบ้ให้หันไปมองพี่ใหญ่ที่นั่งเหม่อมองน้องเล็กฆาตกรรมไอแพด

 

                อ่า....

 

                คนแก่กับเด็กทะเลาะกันสินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ยงกุกรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้บ้า งี่เง่า ประสาท หรืออะไรสักอย่างที่ไม่สามารถควบคุมตนเองให้มีสมาธิได้เลย น้องๆกำลังถ่ายแบบตามประสามักเน่ไลน์ ยองแจกับจงออบกอดคอกันยิ้มกว้าง ส่วนจุนฮงยืนทำหน้านิ่ง

 

                มองแล้วสบถออกมาหนึ่งที ให้ตาย เขาละสายตาจากจุนฮงไม่ได้

 

                ตอนนี้จุนฮงไม่ใช่เด็กน้อยน่ารักอีกต่อไปแล้ว จุนฮงกลายเป็นเด็กหนุ่มที่กำลังจะโตเป็นผู้ใหญ่ แขนขายาวเก้งก้างมีกล้ามเนื้อขนัดแน่น หุ่นผอมกะหร่องกลายเป็นสมส่วน...ติดจะล่ำไปหน่อยด้วยซ้ำ

 

                ตัวใหญ่... กว่าพี่ใหญ่ที่อายุมากที่สุดคนนี้เสียอีก

 

                นั่งมองไปเรื่อยๆเพราะไม่รู้จะทำอะไร สั่งสายตาให้มองจงออบกับยองแจบ้างแต่มันก็แต่จะโฟกัสไปหาจุนฮงอยู่เรื่อยเลยปล่อยเลยตามเลย ไหนๆก็ไหนๆแล้วนั่งมองมันทำท่าบ้าๆบอๆไปก็แล้วกัน

 

                โซฟาข้างตัวยุบลง ฮิมชานทรุดนั่งข้างยงกุก สองมือประคองแก้มดึงหน้าเพื่อนให้หันมาสบตาแล้วบอกเสียงเรียบ

 

                "ง้อจุนฮงซะ ก่อนที่มันจะงอนไปมากกว่านี้่"

 

 

 

                ให้ลีดเดอร์ไปง้อมักเน่เหรอ

 

 

 

                เสียฟอร์มตายเลย

 

 

 

 

 

 

               

                "ไม่เอา" ส่ายหน้าเป็นท่าทางประกอบ ฮิมชานจุ๊ปาก จับหัวยงกุกหมุนไปทางจุนฮง

 

                "เห็นหมาหงอยไหม"

 

                ยองแจกับจงออบมายืนมุงหลังกล้อง จุนฮงถ่ายภาพเดี่ยวด้วยคอนเซ็ปต์อะไรสักอย่างแต่ดูเศร้ามาก ใบหน้าน่ารักติดหวานไม่ยิ้มแย้มเหมือนเคย สายตาจับจ้องจุดโฟกัสของกล้องเนิ่นนานราวกับกำลังโหยหาอะไรสักอย่าง สองมือล้วงกระเป๋า ขายาวยืนชิดติดกัน

 

                จุนฮงดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว

 

                ลีดเดอร์สะบัดหน้า หันไปส่ายหน้าใส่เพื่อนอีกที

 

                "หงอยที่ไหน ก็แค่ถ่ายแบบ"

 

                "เห็นสายตาน้องมันไหมล่ะ" ฮิมชานยังไม่เลิกไซโค เลื่อนแขนพาดคอโอบยงกุกไว้หลวมๆ "หงอยอย่างกับไม่มีใครรักมันแน่ะ"

 

                "......."

 

                "ง้อมันหน่อยน่า เดี๋ยวเด็กมันน้อยใจทิ้งพี่ชายขึ้นมาจะมานั่งตาแดงขี้มูกไหลให้ท่านฮิมชานปลอบนี่ไม่ทำนะเว้ย เตือนแล้ว"

 

                "แล้วจะให้ทำยังไง" ถามกลับด้วยความหงุดหงิด ความผิดของเขาหรือไงที่ไอ้เด็กบ้านั่นอารมณ์เสีย มันพาลอะไรมาก็ไม่รู้แล้วมาลงที่เขาแล้วโมโหเอง เขาสิควรเป็นฝ่ายโมโห ไม่ใช่มัน

 

                "ง้อดิ ง้อเลย"

 

                คนถูกยุเม้มปาก จ้องต้นเหตุของความมืดมนทั้งมวลพลางนึกหมั่นไส้

 

                อวยกันเข้าไปเถอะไอ้เด็กเวรนี่น่ะ ยกมันให้เป็นเทวดาไปเลย!

 

 

 

 

 

 

               

 

                จุนฮงถ่ายแบบเสร็จแล้ว  เหลือภาพนิ่งเดี่ยวของยองแจและจงออบ ยองแจกำลังโพสต์ท่าส่วนจงออบคอยดูอยู่หลังกล้อง จุนฮงเลี่ยงมานั่งพักบนโซฟา ถอดเสื้อเชิ้ตออกเหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาวด้านในพลางเอื้อมมือไปรับน้ำดื่มจากสตาฟนูน่า

 

                สอดสายตามองซ้ายขวาแล้วขมวดคิ้ว สะกิดแขนพี่คนรองที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่ใกล้ๆ

 

                "ไม่รู้" ไม่ต้องอ้าปากฮิมชานก็รู้ว่าน้องจะถามอะไร จะถามว่ายงกุกหายไปไหนล่ะสิ

 

                "พี่รู้" เสียงทุ้มเพราะเริ่มแตกหนุ่มกดต่ำประหนึ่งสัญญาณเตือนว่าถ้ากวนประสาทอีกทีจะโดนฆ่า  อดีตออลจังเงยหน้าสบตาน้องชายแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก

 

                "บันไดหนีไฟ...มั้ง"

 

                เมื่อได้ยินจุนฮงก็ลุกไปทันที ไม่สนใจฮิมชานที่ชักขาขึ้นมาบนโซฟามองตามแผ่นหลังที่ก้าวฉับๆออกจากสตูดิโอตรงไปยังบันไดหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

                "จุนฮงไปไหนน่ะพี่" แดฮยอนถามพร้อมวางจานขนมลงบนโต๊ะ

 

                ฮิมชานเอื้อมไปหยิบขนม กำลังคิดว่าจะตอบยังไงให้แดฮยอนเก็ทดี

 

                "ไปหาพ่อมันมั้ง"

 

                "พ่อหรือเมีย"

 

                ก็...

 

                ตามนั้น....

 

 

 

 

 

 

 

 

                ควันสีอ่อนลอยคลุ้งโขมงไปทั่วบริเวณ บนพื้นซีเมนต์แข็งๆมีเจ้าของควันสีอ่อนนั่งอยู่ ปลายกระดาษจุดไฟที่เจ้าตัวเพิ่งเอาไฟแช็กเผาส่องสีแดงเรืองรองอยู่ตรงปาก ยงกุกดูดสารก่อมะเร็งเข้าไปเต็มปอดแล้วปล่อยมันออกมาในรูปแบบของควันพร้อมกลิ่นเมนทอล

 

                ได้ยินเสียงประตูบันไดหนีไฟเปิดออก คงเป็นใครสักคนที่อยากใช้ทางลัด

 

                คิดแล้วก็นั่งสูบบุหรี่เหม่อมองผนังต่อไป ผนังสีกระดำกระด่างน่าดูอย่างไรก็ไม่อาจตอบได้เพราะนั่งมองมันไปอย่างนั้นเอง ให้มองผนังยังดีกว่ามองคนบางคนหน้าหงิกหน้างอทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจ

 

                เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้  ยงกุกขยับตัวเบียดกับผนังมากขึ้นเผื่ออีกฝ่ายจะเดินลงบันได

 

               

 

                ตุบ

 

 

 

                ร่างสูงใหญ่ทรุดนั่งลงข้างเขาพอดี

 

                ลีดเดอร์บีเอพีเม้มปาก เบือนหน้าหนีแล้วอัดนิโคตินกลิ่นเมนทอลเข้าปอดแรงๆ

 

                กะจะดูดมันรวดเดียวหมดประชดเด็กนิสัยไม่ดี แต่แล้วกลับถูกเด็กใช้มือใหญ่ๆกระชากบุหรี่ออกไปจากมือ ตวัดสายตากำลังจะด่าเด็กแต่แล้วก็ต้องหงอยเพราะสีหน้าเหมือนจะงับหัวของเด็กที่อายุน้อยกว่าหกปี

 

                อายุน้อยกว่าหกปี...

 

                นี่เขาเป็นพี่มันนะ!

 

                "ใครอนุญาตให้สูบบุหรี่ในเวลางานครับ"

 

                ง่ะ... มันดุด้วย

 

                "อยากทำ" ตอบสั้นๆตามนิสัยแล้วเบือนหน้าหนีอีกหน ไม่อยากมองหน้ามันมองแล้วอารมณ์เสีย นิสัยไม่ดีมาตั้งแต่เมื่อคืนพอกลางวันก็ยังนิสัยไม่ดีอีก ไอ้ฮิมชานก็ให้ท้ายมันไปสิ ใช่สิ มันแม่ลูกกันนี่ หมาหัวเน่าอย่างเขาจะไปทำอะไรได้

 

                คิดแล้วก็พาลน้อยใจคนทั้งโลกกระเถิบตัวเข้าไปสิงกำแพง ไม่สนใจแขนยาวๆที่พาดอยู่ตรงเอว ไม่สนใจลมหายใจที่เป่ารดตรงซอกคอ

 

 

 

                ซอกคอ???

 

               

 

                " fuck!" สบถใส่หน้าเด็กพร้อมผลักหน้ามันออกไป ยื่นหน้ามาทำไมวะ  ขนลุก อี๋ เกิดมีใครมาเห็นเข้าล่ะ ไม่ดีๆๆๆ

 

                "เอาหน้าออกไปไกลๆ" ชี้นิ้วสั่งแกมไล่มันด้วย เด็กหน้าหงิกงอ เขยิบมานั่งเบียดแล้วเอาหัวซุกไหล่

 

                อยากผลักมันออกอยู่หรอกนะ แต่ติดที่โดนมันกุมมือไว้นี่สิ

 

 

 

 

                "ขอโทษครับ..."

 

 

 

 

                เสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู ยงกุกปรายตามองจุนฮงพลางชั่งใจว่าจะเล่นตัวอีกกี่นาทีดี

 

                ขอโทษอย่างเดียวไม่ดีด้วยง่ายๆหรอกเฟ้ย!

 

                "ผมไม่อยากเป็นเด็กในสายตาพี่นี่นา" จุนฮงพูดเสียงอู้อี้ แอบกดจมูกลงบนคอขาวแบบเนียนๆ "ผมไม่อยากเป็นมักเน่ที่พี่เอ็นดูแบบเจ็บ แบล็คแมนของโซลคอนเนคชั่น ผมไม่อยากเป็นแค่มักเน่"

 

                ยงกุกกระพริบตาปริบๆ

 

                ผี SC เข้าสิงมันเหรออยู่ดีๆมาพูดถึงวงที่เริ่มก่อตั้งตอนมันเกิดมาได้ห้าขวบ

 

                "พูดบ้าอะไรของนาย" ขยับมือที่ถูกกุมไว้ยุกยิก อย่าจับนานได้ไหมมันเขิน

 

                "พี่ๆทุกคนรักพี่หมดนี่นา สมัยพี่เป็นน้องเล็กอะ" พูดแล้วทำจมูกย่น บิดไปบิดมาแบบไม่พอใจสุดอะไรสุด "ผมไม่อยากเป็นน้องเล็กแบบนั้น"

 

                "บอกท่านประธานเพิ่มสมาชิกที่เกิดหลังปี 96 สิ"

 

                "พี่อ๊า~~~~~~~~" สะบัดสะบิ้งสะดิ้งงอนขั้นสุด ถ้าเป็นยองแจทำยงกุกตบหัวไปแล้ว แต่นี่คือจุนฮง มักเน่ผู้มีอภิสิทธิ์สูงสุด ทำอะไรมันด๊าย

 

                "ถ้าผมเป็นน้องเล็กพี่ก็รักผมแบบน้องสิ ผมไม่อยากเป็นน้องชายพี่นี่นา!"

 

 

                โถ...

 

                พ่อคุณ...

 

 

 

                นี่มันไม่ได้ไปโรงเรียนจนสมองเสื่อมหรือไงถึงได้เอาความคิดบ้าๆมาใส่กบาลพาลทำให้เขาอารมณ์เสียตลอดสิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา  โว้ย ชเวจุนฮง ไอ้เด็กความคิดจินตนาการล้ำเลิศ

 

                นึกอยากเอาสเก็ตบอร์ดฟาดหัวเด็กสักสองที หรือไม่ก็เอารองเท้าที่สวมอยู่นี่ล่ะตบกบาลมันเอาฤกษ์เอาชัย

 

                "ไปเอาความคิดนี้มาจากไหนน่ะจุนฮง"

 

               

 

                ".........."

 

 

                ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเด็กที่ท่านเรียก...

 

 

 

 

                ยงกุกหรี่ตามองแล้วร้องเหอะ สะบัดจุนฮงออกไปจากตัวแล้วตบหัวแรงๆหนึ่งที

 

                เด็กผวาเข้ากอดเอว ซุกหน้าลงกับอกคว้ามือพี่ใหญ่มาหอมซ้ายหอมขวา

 

               

                "ขอโทษคร้าบบบบ ก็ผมไม่อยากให้พี่เห็นผมเป็นน้องนี่" โอดครวญเรียกร้องคะแนนสงสารสุดติ่ง แต่มีหรือที่ยงกุกจะเห็นใจ ร่างโปร่งถีบอีกฝ่ายจนกระเด็นไปชิดราวบันได โชคดีที่จุนฮงหัวไวพอจะคว้าราวบันไดเอาไว้ไม่อย่างนั้นคงกลิ้งลงไปกองข้างล่าง

 

               

                "พี่ยงกุกง่า..."

 

 

                "อยากเป็นมากกว่าน้องใช่ไหม"

 

 

                "ง่า..."

 

               

                "งั้นก็เป็นแค่น้องตลอดไปเลยแล้วกัน!"

 

                เขวี้ยงซองบุหรี่ที่วางอยู่ข้างตัวแสกกลางหน้าผากน้องแล้วลุกเดินปึงปังกลับเข้าไปในตึก จุนฮงมองตามตาละห้อย คว้าก้อนมะเร็งปอดกลิ่นเมนทอลมายัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วตะกายลุกขึ้นวิ่งตามยงกุกเข้าไปด้านใน

 

 

                "พี่ยงกุก ผมขอโทษษษษษษษษษษษษษษษษษษษ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบ. (เถอะ) 

-------------------------------------------------------
 
อะไร (วะ) 555555555555555555555555
 
ไม่มีแก่นสาร ไม่มีอะไรเลย แค่อยากเห็นยงกุกเป็นเคะ น้องปังของพี่ #ถุย
 
แค่ง่วงนอนเลยไปเสิร์ชรูป ซคนช เสิร์ชเจี๊ยบ แบล็คแมน เสิร์ชรูปโล่บัง #บังโล่สิ
 
แล้วเลยออกมาเป็นฟิค
 
 
อะไร (วะ) อีกที
 
 
Enjoy Reading ค่ะ ><

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมน้องปังน่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ถีบเค้าแต่ก็ยอมให้เข้าซอกคออออออออออออ
ซึนตัวแม่จริงๆๆๆๆ กรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
จะเป็นลมมมม ชอบมากกกกกกกกกกกก ตกลงใครงอนใครง้อกันแน่ ทำไมน่ารักแบบนี้ กรีสๆๆๆ พีคๆๆๆ ชอบมากๆๆๆๆ
ขอบคุณสำหรับฟิกสนุกๆค่ะะะ

#6 By rina (119.42.99.161|119.42.99.161) on 2014-05-22 22:43

เขินตอนน้องมาซบซอกคอมากกกกกกกกกกกกกก55555555555555
เป็นเรื่องแรกที่อ่านโล่ปัง คือแบรบบบบบบ เขินไปไม่เป็ฯ O<-<
แต่พี่ยงกุกใจร้ายเกินไปปปปปปปปปป

#5 By grapekung (171.5.251.185|171.5.251.185) on 2014-02-15 00:52

โถ...เข้าใจๆ ไม่อยากให้เมีย(?)มองเป็นน้อง
แม่นี่ก็ให้ท้ายลูกจริงจังนะ แหมะมีมายุพ่อ
คือแด้คะ พ่อกับเมียเนี่ยห่างไกลกันมากนะ
แต่คือพี่ปังควบสองสถานะใช่มะ5555
น้องอุตส่าห์มาง้อถึงที่แล้ว ยอมน้องเถอะเฮียยย

#4 By m.miha2u on 2013-05-06 16:56

อ่าว...
อ่าววว....
อิโล่เป็นเมนส์หรอ แปรปรวนล่ะเกินนนนน
เป็นแบบนี้เดี๋ยวให้พี่แด้จับทำเมียเลยนี่ #อยากอ่านแด้โล่อะเจ้
เรื่องแลโล่มีอภิสิทธิ์เกินความจริง
5555555555
ปกติจะทำไรไม่ค่อยได้ แต่มีแม่ให้ท้ายนี่ ไม่เป็นไร 55555
ทำอะไรก็ได้เพราะแม่คือผู้กุมอำนาจสูงสุดของวงใช่ปะ 5555555

#3 By AmorousTK on 2013-05-06 01:09

ว้อนโล่บังมาตั้งเเต่ "ปังยงกุก" 55555555555 
ชอบมาก (ก.ไก่ล้านตัว) ปริ่มสุดๆ T _ T พยายามหาโล่บังมาโดยตลอดเเต่ก็พบเเต่บังโล่ ;3; บังมุ้งมิ้งมากให้ตายเถอะ ! -////-  เเต่แอบผิดหวังที่ทำไมบังไม่ง้อโล่ 55555555555555555 อยากเห็นบังโอปปร้าง้อนุ้งโล่จังเลยอะงุงิ :3 อ่านเรื่องนี้เเล้วมีความสุขมาก (ก.ไก่อีกล้านตัว) เขินฟุดๆ อ่านไปดิ้นไป ตบหมอนไป ฮาาาา เลิ้บคนเเต่งมั่กๆเลยเคอะ อุอิ -///////- เเต่งโล่บังให้ฟินอีกเยอะๆน้า 

#2 By T H E H on 2013-05-04 22:50

ในที่สุดก้ะมีคนแต่งโล่ปังงงงงงงง พรากกกกก ขอบคุณนะคะ 
เง่อออออ ตอนจุนฮงอ้อนปังคือบั่บ ; v ; เหมือนหมาเซนต์เบอร์นาร์ดเบย คือมึน คือเอ๋อ แต่รักเจ้านายคนเดียวนะ หวงด้วยงี้ หงิงๆๆๆๆ >_<
แต่ชอบจุนฮงโหมดดาร์คมาก คือนิ่งๆ เดาไม่ถูก รู้แต่มีออร่าทะมึน   เลิ๊บบบบบบบบบบบบบ
ว่าแต่อยากเห็นจุนฮงใส่เชิ้ตอีกจัง... ส่วนตัวรู้สึกว่าน้องหล่อมากๆๆๆๆๆๆๆเวลาใส่เชิ้ตน่ะค่ะ เพราะหุ่นน้องให้ สูงใหญ่ ไหล่กว้าง งื่อออออ ใหญ่กว่าปังจังอิก นี่ถ้ากอดปังคงบังปังจังมิดละ คึคึคึ

#1 By over themoon on 2013-05-04 14:43