[SF] CHOOSE ONE (LoJae)

posted on 14 Feb 2013 17:17 by tictoc13 in SF-BAP

Title: CHOOSE ONE

Pairing : Zelo x Youngjae

Author : tictoc13

Rating : PG-13

Author note : แบบว่ากำลังอินกับ One shot ><

 

 

 

 

 

 

                เป็นไปไม่ได้..

 

                ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอานายตำรวจหนุ่มต้องก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ถุงจากร้านสะดวกซื้อที่เพิ่งซื้อมาหล่นตุ้บลงบนพื้น อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว ทว่าเลือดในกายของยองแจเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความพรั่นพรึง

 

                ไม่จริง..

 

                ปีศาจร้ายแสยะยิ้ม ใบมีดสะท้อนแสงไฟวาววับ

 

                "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะ ยูยองแจ" เสียงนั้นกระซิบถาม สาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วกระชากคนที่ทำให้คนต้องกลายเป็นแบบนี้เข้ามาประชิดตัว

 

                ริมฝีปากสั่นระริก เหมือนลูกแกะที่แท้จริงแล้วคือหมาป่า

 

                "ผมน่าจะเชื่อพี่ฮิมชานตั้งแต่วันแรกที่พี่เข้ามา พี่มันคนหลอกลวง" จิกผมดึงให้เงยหน้า อีกมือรวบมือเล็กเอาไว้เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร

 

                "ถ้าจะจับปืน เรามาเล่นเกมกันหน่อยไหมล่ะ พี่ชาย"

 

                ตบกระเป๋ากางเกงหากุญแจห้อง เมื่อได้สิ่งที่ต้องการก็จัดแจงไขประตูแล้วเหวี่ยงร่างบางเข้าไปในห้องอย่างไม่ปรานี ยองแจควานหาปืนที่ปกติจะเหน็บอยู่ตรงบั้นเอว แต่แล้วกลับต้องใจหายเมื่อซองปืนนั้นว่างเปล่า

 

                วัตถุสีดำมะเมื่อมอยู่ในมือของจุนฮงแทนมีดเล่มเดิม

 

                "หาไอ้นี่อยู่เหรอ?" ดึงรังกระสุนเขวี้ยงทิ้งไปก่อนจะโยนปืนเปล่ากระแทกหน้ายองแจจนหน้าหัน

 

                "หยุดนะ!" ร้องลั่นเมื่อมือหนาคว้าจนตัวปลิว ลมหายใจอุ่นห่างปลายจมูกไม่ถึงคืบ ความกลัวแล่นเข้าเกาะกุมจิตใจ ชเวจุนฮง เด็กร้ายกาจที่แม้แต่ยงกุกยังแทบควบคุมไม่ได้กำลังยืนโกรธจัดอยู่ตรงหน้าเขาที่ไม่มีแม้แต่อาวุธป้องกันตัว

 

                รวบรวมกำลังผลักร่างนั้นจนกระเด็น ทว่าเพียงชั่วเสี้ยววินาทีที่คิดหนี มือหนาก็คว้าท่อนแขนเอาไว้ตามด้วยฝ่ามือซัดลงบนแก้มเต็มแรง

 

                เพียะ!

 

                "คนอย่างมึงกลัวตายด้วยหรือไง!" 

 

                กำปั้นเฉียดใบหน้าไปเพียงนิด โชคดีที่ก้มหลบทันไม่อย่างนั้นใบหน้าคงเละไปแล้ว ตำรวจหนุ่มพยายามพาตัวเองออกจากสถานการณ์ส่ออันตรายถึงชีวิต กวาดสายตามองหาสิ่งที่อาจจะนำมาเป็นอาวุธได้

 

                ทว่ายังไม่ทันทำอะไรก็ถูกคว้าไปประชิดอกอีกครั้ง มือหนาบีบคางบังคับให้สบตา ดวงตาสีดำจ้องมองราวกับจะตัดพ้อในการกระทำที่อีกฝ่ายทำลงไป

 

                "มึงฆ่าทุกคนที่กูรัก" เสียงทุ้มนั้นสั่นเครือ ยองแจไม่รู้ว่าจุนฮงหนีออกมาจากคุกได้อย่างไรแต่ตอนนี้เด็กหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมด้วยถ้อยคำที่เหมือนกับมือล่องหนบีบหัวใจจนหายใจไม่ออก

 

                "มึงรู้ไหมว่าการเห็นคนที่ตัวเองรักถูกยิงตายในคุกมันเป็นยังไง!"

 

                น้ำตาไหลอาบแก้ม ร่างบางถูกสั่นเขย่าอย่างบ้าคลั่ง

 

                "ทำไมไม่ฆ่าพวกกูไปเลย ยิงพวกกูทิ้งเลยก็ได้ เอาพวกกูไปขังไว้ทำไม ให้พี่กูต้องตายอย่างทรมานทำไม มึงทำแบบนี้ทำไม!"

 

                ไร้ถ้อยคำที่เคยเคารพอย่างเคย ไร้น้องชายที่มักจะเกาะติดแจอย่างเคย สิ่งมีชีวิตที่กำลังบ้าคลั่งอยู่ตอนนี้คือชเวจุนฮงที่ใจสลาย ยองแจนิ่วหน้า  เบือนหน้าหนีเมื่อมือใหญ่ปล่อยคางเป็นอิสระ

 

                น้ำตาของจุนฮง..เขาไม่อยากเห็นมัน

 

                "กูเกลียดมึงยูยองแจ กูจะฆ่ามึงให้สมกับที่มึงทำกับพี่ชายของกู" ผลักร่างบางไปชิดผนัง ปลายมีดจ่อลำคอขาวเนียนจนต้องกลั้นหายใจ ยองแจสบตาจุนฮงด้วยความพรั่นพรึง คนตรงหน้าเขากลายร่างเป็นปีศาจไปเสียแล้ว

 

                เขาไม่เคยคิดว่าทุกคนจะถูกฆ่าปิดปากในคุก..ไม่เคยเลย

 

                หน้าที่ของเขาคือสายสืบ เขาก็ทำมันสำเร็จแล้ว

 

                แม้จะต้องแลกกับการสลัดทิ้งซึ่งความผูกพัน

 

                แต่เขาก็ลืมมันไปหมดแล้ว..

 

                "ฉันเป็นตำรวจ" คำพูดขาดห้วงเมื่อถูกบีบคอ อึดอัดหายใจแทบไม่ออก กลั้นใจพูดคำที่ทำให้ต้องสำลักเพราะถูกกดหลอดลม "หน้าที่ของฉันจบลงแล้ว ฉันรู้แค่นี้"

 

                "สารเลวยิ่งกว่าโจร" คมมีดทิ่มแทงเข้าไปในเนื้อ โลหิตสีแดงเข้มค่อยๆไหลซึมออกมาจากปากแผล จุนฮงมองรอยแผลจนลำคอของคนทรยศแล้วแสยะยิ้ม "กูจะทำยังไงกับมึงดีนะ"

 

                รอยยิ้มนั้นเย้ยหยัน ราวกับเสือที่กำลังล้อเล่นกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเหยื่อ

 

 

                "กูมีทางเลือกให้มึง จะชดใช้ในสิ่งที่มึงทำจนตาย หรือจะชุบชีวิตพี่ๆกูขึ้นมา เลือกสิ..ยูยองแจ"

 

 

                เลือดในกายยองแจเย็นเฉียบ รสชาติสำหรับคนทรยศไม่เคยหอมหวาน มือใหญ่ตรึงอยู่เหนือหลอดลม เพียงไม่กี่วินาทีที่จุนฮงบีบนิ้วลงมาลมหายใจของเขาก็จะถูกกระชากไป

 

                หรือบางที..อาจจะจ้วงแทงด้วยมีดคมกริบในมืออีกข้าง

 

                ชุบชีวิตอย่างนั้นหรือ เขาจะทำได้อย่างไรกัน

 

                "ฉันไม่คิดว่าทุกคนจะตาย" บอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาไม่รู้จริงๆ เขาได้รับคำสั่งให้แทรกตัวเข้าไปอยู่ในกลุ่มของบังยงกุกและยัดข้อหาให้ตายสนิท เขารู้แค่นั้น

 

                ..เขาไม่เคยรู้ว่าทุกคนจะถูกเก็บเรียบ

 

                "หึ" น้องสุดท้องของกลุ่มแสยะยิ้ม สายตาจับจ้องริมฝีปากสั่นระริก "ปากนี้พ่นคำโกหกออกมากี่คำแล้วล่ะ ปากเลวๆของมึงน่ะ"

 

                ปลายมีดเกี่ยวเสื้อยืดขึ้นมา อยากจ้วงแทงลงตำแหน่งหัวใจใจจะขาด

 

                "ใช้ปากนี้ฆ่าคนมากี่คนแล้วล่ะ ยูยองแจ"

 

                เสียงนั้นกระซิบ...ราวกับคำถามจากปีศาจร้าย

 

                "ตำรวจอย่างมึงไม่ต่างอะไรกับฆาตกรหรอก"

 

                "ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น"

 

                "มึงมันไอ้ฆาตกร!"

 

                กำปั้นซัดเปรี้ยงเข้าที่ท้อง จุกจนตัวงอ.. เจ็บเสียยิ่งกว่าตอนที่โดนพวกมาเฟียอีกแก๊งต่อยเสียอีก พวกมันยังยั้งแรงเพราะเขาจ้างมันให้ทำแบบนั้น แต่กับจุนฮงไม่ใช่...น้องเล็กต่อยเขาอย่างไม่ปรานี

 

                สองขาทรุดฮวบ เจ็บจนไม่สามารถเปล่งเสียงร้องออกมาได้

 

                ใช่จะไม่เคยเห็นเวลาจุนฮงขาดสติเหมือนหมาบ้า แต่ยังไม่เคยเจอกับตัว..จนกระทั่งวันนี้

 

                "พี่ขอโทษ" น้ำตาค่อยๆไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย เงยหน้ามองน้องชายที่ยืนเม้มปากจ้องมองตนอยู่เช่นกัน "พี่ไม่คิดว่าทุกคนจะตาย จุนฮง.. พี่ไม่เคยคิดเลย"

 

                "ถอดเสื้อออก"

 

                "จุนฮง..."

 

                "กูสั่งให้มึงถอดเสื้อออก!" หมัดลุ่นๆซัดลงมาอีก ทว่าคราวนี้เข้าที่แก้ม ร่างบางล้มลงไปกองกับพื้นก่อนจะถูกกระชากคอเสื้อให้ลุกขึ้นยืน

 

                ยังไม่ทันได้ร้องอุทธรณ์ใดๆร่างบางก็ถูกลากแล้วเหวี่ยงลงบนเตียงนอน ยองแจถอยหลังจนติดหัวเตียง มองจุนฮงปลดกางเกงออกด้วยความพรั่นพรึง

 

                "อย่า..จุนฮง.."

 

                รสจูบนั้นแสบร้อน...ร้อนเหมือนใครจุดไฟแล้วโยนเข้าไปเผาอวัยวะภายใน มือหนาสากลากสัมผัสจาบจ้วง ทิ้งรอยแดงและความอัปยศไว้บนผิวเนื้อ เสียงกระซิบที่เคยปลอบโยนกลับกลายเป็นสียงตะคอก ตอกย้ำในสิ่งที่ทำลงไป

 

                ไม่มีเจโล่น้องชายของเขาอีกแล้ว มีเพียงชเวจุนฮงที่กลายเป็นปีศาจ ปีศาจแปลงกายเป็นหมาป่าฉีกขย้ำเนื้ออย่างตะกรุมตะกราม ไร้ความปรานีต่อเสียงร้องและหยาดน้ำตา สองมือถูกพันธนาการด้วยเศษผ้าจากเสื้อที่ถูกกระชากขาด

 

                ครั้งหนึ่งนายพรานเคยแต่งชุดเลียนแบบลูกกวาง หลอกล่อฝูงหมาป่าให้เข้ามาใกล้แล้วจับขังกรง หมาป่าเหล่านั้นถูกส่งต่อให้ผู้อื่น หนึ่งในนั้นหนีออกมาจากกรงขัง ตามล่าตัวนายพรานที่ทำลายชีวิตของมันและพวกพ้อง

 

                หมาป่าวัยแรกรุ่นร่างสูงใหญ่ฉีกกระชากร่างนายพรานจนไม่เหลือดี

 

                เสียงแหบพร่ากระซิบ ยื่นข้อเสนอที่ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็มีแต่ตายกับตาย

               

                "เลือกสิ มึงจะชดใช้ด้วยชีวิต หรือจะชุบชีวิตพี่ๆกูคืนมา"

 

                น้ำตาของนายพรานไหลริน ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นลูกกวางที่จ่าฝูงหมาป่าให้การทะนุถนอม ทว่าเขากลับทรยศ... ส่งหมาป่าฝูงนั้นเข้าสู่โซ่ตรวนและกระสุนปืนด้วยตนเอง

 

                ท้ายที่สุดก่อนสติจะดับวูบ เมื่อแขนเพรียวถูกปล่อยเป็นอิสระ สองแขนก็กอดคอน้องชายไว้แน่น เบียดกายเข้าแนบชิดราวกับจะรับเอาความเจ็บปวดในหัวใจของร่างสูงมาเสียเอง

 

                เขาทำได้แค่นี้... แม้จุนฮงจะไม่อยากรับมันก็ตาม

 

                "พี่ขอโทษ...จุนฮง...พี่ขอโทษ.."

 

 

 

 

                ผลตอบแทนของคนทรยศไม่เคยหอมหวาน

 

 

 

                ....และไม่มีทางเลือกเลย

 

                 

 

 

 

 

 

 

 

 

               

 

                               

END.

 ---------------------------------------------------------------------

แบบว่า.. อยากรังแกคุณตำหนวด 55555555555 

คุณตำหนวดร้ายกาจมาก ส่งสามีและพ่อแม่พี่น้องสามีเข้าซังเต

ดูซิทุกคนอุตส่าห์ลงไปช่วย ต้องใส่ขนเฟอร์ใส่สูทลงท่อไปคลุกฝุ่นก็ยอมลงทุน

จากเพลย์บอยเป็นแยงกี้แล้วกลายเป็นมาเฟียก็ยังยอมเพื่อลูกสะใภ้น้องชาย

คุณตำหนวดต้องโดนลงโทษด้วยการมีสามีเด็ก


 

ความจริงต้องมีเอ็นซี แต่เขียนไม่ออก


 

ในสมองมีแต่อุเคะออนท็อปท่าเดียว


 

enjoy reading ค่ะ ><

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

#11 By (171.98.196.221|171.98.196.221) on 2015-03-18 23:13

โฮ้ยยยยยยย จุนฮงโหดไปมั้ยยยย
ทำร้ายยองแจทำไม มันเป็นหน้าที่นะเง้อออ
มันดาร์กอ่ะชอบนะแบบนี้ บีบหัวใจดี
ซาดิสไม่รู้ตัวฮืออออ T___T 
แล้วดูทางเลือกของจู.. สงสารแจจจ T______T

#10 By Jxxxx (103.7.57.18|171.98.176.115) on 2013-06-30 23:58

น้องโล่อย่าทำยองแจกรีดร้องง ㅠㅠ
คือแบบ.. ไม่รู้จะอธิบายยังไงมันแบบ..
แงงงงงงงงงง ㅠㅠ สงสารโล่สงสารยองแจงะ
ฮือออออออออออออออออ ㅠㅠ

#9 By เสพติดโล่แจ (103.7.57.18|171.4.218.19) on 2013-04-13 02:44

โอ้ยยยยย 
คือแบบบีบหัวใจมากกก แว๊บนึงสงสารคุณตำรวจ จุนฮงน่ากลัวไปมั้ย ดาร์กมาก
แต่สะใจมากกว่า (?) ป่าวซาดิสนะ แต่แบบแก้แค้นแบบนี้มันฟินอ่ะ
ใจสั่นเลย T_____T  
ชอบบแบบนี้ ขย้ำเลยๆ แง๊งงงงง
เอาอีกกก ชอบคู่นี้มากกกกก

#8 By Candysweetkiss on 2013-03-23 23:07

ฮือออออออออออออออออออ
แจโดนจัดการแบบนี้ เจ็บแทนเบาๆ
จุนฮงน่ากลัวมากเลยอ่ะ งืออออออ

#7 By Kego_jung on 2013-03-21 02:06

ดูเอ็มวีจบอยากจับแจ้มาถอนขน
แบบ ฮึ่ยยย
ฟิคนี้สนองนี้ดมากเลย #โดนตบ
แต่ก็สงสารยองแจมาก
ฮรือวว หลายอารมณ์

#6 By CottonzZ (103.7.57.18|61.7.129.144) on 2013-03-09 15:03

ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่านกัน
ดู MV นี้ไปแค่ 2 ครั้งอ่ะ คือ ไม่ค่อยอยากดูเท่าไร
สงสาร กุ๊กกี๊ ไม่ใช่อะไร
คือหน้า กุ๊กกี๊ใน MV นี้แบบ เอ็นดูยองแจสุด
แต่มาโดนยังงี้ เฮ้อออออออออออ
ไม่ไหว

ไม่เอาแหละ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า
บอกตรงๆ เรื่องนี้ เค้าอ่านไป 2 ครั้ง ก่อนเม้นท์
คืออ่านครั้งแรก มันปวดใจ รับไม่ไหว อีกแล้ว
อ่านครั้งที่ 2 ชอบภาษาอ่ะ
อ่านแล้วแบบหลงรักมาก

Reader ชอบภาษาของ writer มาก มากๆ
จับหัวใจจริงๆ
เป็นคำสั้นๆ ไม่ฟุ่มเฟือย เยิ้นเย้อ แต่ลึกซึ้ง เห็นภาพมาก

ที่ชอบมากที่สุดในเรื่อง คือ 2 ประโยคนี้
"หมาป่าวัยแรกรุ่นร่างสูงใหญ่ฉีกกระชากร่างนายพรานจนไม่เหลือดี"
อ่านแล้ว เห็นภาพมาก เห็นความดิบ ความเถื่อน ความแข็งแรง ความก้าวร้าว
การเอาไม่อยู่ การอยู่เหนือกว่า ความหงุดหงิด ความแค้น และเห็นบทสรุป
จริงน่ะ เหมือนบ้า เค้าอ่านประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบมาก
ยิ่งอ่านยิ่งเห็นภาพอ่ะ

อีกประโยค
"น้ำตาของนายพรานไหลริน ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นลูกกวางที่จ่าฝูงหมาป่าให้การทะนุถนอม ทว่าเขากลับทรยศ... ส่งหมาป่าฝูงนั้นเข้าสู่โซ่ตรวนและกระสุนปืนด้วยตนเอง"

ในประโยคนี้ เหมือนเป็นประโยคทองของเรื่อง เหมือนบทสรุป
เห็นความอ่อนแอ ความรัก ความห่วงใย ความรู้สึกสำนึกผิด ความต้องการขอโทษ
มันอัดแน่นเต็มไปหมด เห็นอารมณ์ที่หลากหลาย
อ่านแล้วน้ำตาจะไหล
คือเป็นการเปรียบเปรยที่ บาดอ่ะ
นายพรานที่สวมหนังลูกกวาง กับจ่าฝูงหมาป่า
ความรักของสิ่งที่คนอื่นมองว่าร้าย แต่ให้ด้วยใจบริสุทธิ์
ฮืออออออออ สงสารกุ๊กกี๊ คนดีของน้อง เอ๊ะยังไง ได้ข่าวไม่เกี่ยว
ออกมาแค่ประโยคเดียว เอ๊ะยังไง 555

เอาเป็นว่า enjoy มาก ไม่ว่าจะในแง่ไหน
ถ้าวรรณกรรม สามารถ สร้างอารมณ์ร่วมให้กับคนอ่าน
นั้นคือสิ่งที่ดีที่สุดใช่ไหมค่ะ
และงานเขียนของคุณ ทำแบบนั้นกับวีอ่ะ
เหมือนอินไปกับ ยองแจ เหมือนสิ้นหวัง เหมือนหดหู่
เห็นใจน้องโล่ เห็นความแค้น ความอึดอัด ความปวดร้าว
โอ้ ปวดใจ

จะติดตามกันต่อไปนะคะ
และก็ขอโทษน้า อ่านแล้วมาเม้นท์ช้ามาก

#5 By Viky (103.7.57.18|110.164.127.212) on 2013-02-27 16:22

เง้อออ เศร้านะ
เค้าก็อินกับวันชอตเหมือนกันค่ะ
ไม่มีคำบรรยาย มีแต่น้ำตา ฮือออออ
สงสารโล่นะ ตายหมดเลยเหรอ
แต่แจเป็นตำรวจนี่นาาาาา  จะให้ทำงัยอ่ะ
โอ๊ย อึดอัด ไม่มีทางอื่นให้เลือกแล้วเหรอ  

#4 By Roamer on 2013-02-14 23:41

เป็นฮอตเทสกำลังหลงบีเอพีเพราะฟิคพี่กิฟค่ะสารภาพเลออออ confused smile  
ดูวันช็อตแล้ว ตามมาอ่านฟิคพี่กิฟ โหววว ไม่คิดเลยว่ายองแจจะเป็นนายเอก 555555555555
แล้วดูโล่ โอวววววนรกแตกมากขัดกับหน้าตามากก ชอบบบบบบ (?)
ขอบคุณนะคะ ติดตามพี่กิฟกับพี่คุมะเหมี่ยวมาเกือบปีแล้วค่ะ คิคิ
จะตามไปตลอดเลยนะคะ surprised smile  
#ชาบูๆ ^___________^

#3 By @lady_okcat (103.7.57.18|180.183.182.105) on 2013-02-14 22:56

เอ้อออออออออออออออออออ
เข้าใจความรู้สึกของจุนฮงเป็นอย่างดี ถ้าทุกคนตายเราก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน
เลือกอะไรดีล่ะยองแจยา
ไม่ว่าจะเลือกอะไรก็ตายทั้งนั้น
แค่.. ตายตอนนี้ หรือ ตายทั้งเป็น

เรื่องต่อไปเป็นเจบีของเค้าแล้วใช่ป้ะ *0*
เมื่อก่อนก็เกือบจะเป็นโล่แจอยู่ดีดี แล้วอิมแจบอมมันโผล่มาจากไหนว้าาาาาา
รออ่านแจบอมยองแจนะคะ

#2 By AmorousTK on 2013-02-14 19:52

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด เจ้ทำร้ายลูกสาวเค้าาาาา
อินง!! ทำแบบนี้เดี๋ยวไม่ยกลูกสาวให้นะ อุตส่าห์เอนเอียงมาเยอะแล้วเชียววววว
เค้าก็ยังอินกับ one shot อยู่ โดยเฉพาะหน้าลูกสาวตอนจบ กรี๊ดเด้ ><
แล้วพอมาอ่านฟิคเรื่องนี้ มันใช่อ่ะ ใ ช่เลยยยยย
ยองแจลูกแม่น่าสงสาร โดนเด็กทำร้ายยยยยย TT
ถ้าเด็กมันร้ายไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวแม่หาสามีใหม่ให้ 
ฮ่าาาาาาาาาา
สะบัดบ็อบ พาลูกกลับบ้าน

#1 By PSYpor on 2013-02-14 18:10