[SF] Pure Dark Chocolate [2/2] (JunWoo)

posted on 24 Mar 2012 05:44 by tictoc13 in SF-2PM

Title: Pure Dark Chocolate  [2/2]

Pairing : JunWoo

Author : tictoc13

Rating : NC-17

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา

 

 

 

               

 

 

                แววตาเยือกเย็นดั่งราชินีแห่งเหมันต์ทำเอาเลือดในกายอูยองเย็นเฉียบ ร่างเพียวระหงซ่อนอยู่ภายใต้ชุดสีดำล้วน งดงามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน สายตาที่จับจ้องมานั้นฉายแววความเป็นอริอย่างชัดเจน หากเป็นอริที่ต่ำต้อยด้อยค่าเกินกว่าจะลดตัวลงไปต่อกร

 

                ปล่อยมือที่เกาะกุมกันไว้ออก ร่างสูงโค้งคำนับร่างบางอย่างนอบน้อม

 

                "นี่อูยอง เพื่อนของผมครับ คุณชาย"

 

                คุณชายพยักหน้าแล้วเบือนหน้าหนี สายตาทอดยาวเหนือระลอกน้ำ ผิวสีงาช้างตัดกับสีอาภรณ์งดงามดุจภาพวาด  อูยองมองชานซองแล้วอดไม่ได้ที่จะคิดไปไกล

 

                เคยได้ยินว่าคุณชายจุนซูนั้นหน้าตาดี แต่ไม่คิดว่าจะมีเสน่ห์เย้ายวนถึงขนาดนี้ แล้วชานซองที่คอยดูแลคุณชายทุกวันเล่าจะไม่เผลอใจบ้างเลยหรือ

 

                มือหนาวางแปะบนศีรษะตามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

 

                "คิดมากอีกแล้วใช่ไหม"

 

                อูยองพยักหน้า  ชานซองลูบเรือนผมสีเปลือกไม้แผ่วแบา

 

                "อย่าคิดมากเลย ไปรอฉันที่ห้องอาหารก่อนนะเดี๋ยวฉันตามไป"

 

                สาวใช้คนหนึ่งเดินนำอูยองไปยังห้องอาหาร  จุนซูมองตามร่างบอบบางแล้วปรายตามองชานซองอย่างไม่ไว้วางใจ เขาไม่เชื่อว่าเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นแค่เพื่อนของชานซองเด็ดขาด คนอย่างชานซองน่ะหรือจะกล้าพาเพื่อนมานอกจากจะมีแผนการ

 

                มือเรียวถูกยกขึ้นจุมพิต ร่างบางชักกลับทันควัน

 

                "คิดจะทำอะไรกับเด็กคนนั้น"

 

                ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้ม นัยน์ตาสีเข้มทอดมองราชินีตรงหน้าด้วยความหลงใหล

 

                "ผมไม่มีใครนอกจากคุณชายคนเดียวครับ"

 

                "ฉันถามว่าคิดจะทำอะไรกับเด็กคนนั้น" ถามเสียงเข้มจิกตามองเป็นเชิงขู่ ทว่าร่างสูงกลับโน้มกายเข้ามาประชิดแล้วจุมพิตริมฝีปากอิ่มเนิ่นนาน

 

                "ผมเป็นของคุณชายคนเดียวครับ แค่คนเดียว"

 

                เรียวลิ้นไล้ริมฝีปากแทนคำขออนุญาตก่อนจะค่อยๆสอดแทรกเข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานดุจน้ำผึ้งชั้นดี ดูดดึงลมหายใจจนกระทั่งร่างข้างใต้เริ่มหอบจึงยอมผละออก ประคองใบหน้าอันเป็นที่รักแล้วบรรจูบเบาๆตรงสันจมูก

 

                "เดี๋ยวผมมาครับ"

 

                "จะไปไหน"

 

                ร่างสูงชะงักเมื่อถูกรั้งชายเสื้อเอาไว้ มือหนายกมือเรียวขึ้นจุมพิตอีกครั้ง

 

                "ไม่มีสิ่งใดทำให้ผมติดใจได้มากกว่าคาห์ลัวหรอกครับ"

 

                คนที่หวานหอมเหมือนวิปครีมอย่างอูยองน่าเสียดายก็จริงแต่เมื่อเทียบกับราชินีของเขาแล้วเขายอมยกให้คุณชายจุนโฮเสียดีกว่า  บรรณาการชิ้นใหญ่หากทำให้คุณชายพอใจเขาก็สามารถเคียงข้างคุณชายจุนซูต่อไปได้

 

                แววตาคล้ายลูกแมวยามสงสัยเร่งให้อารมณ์รักเดือดพล่าน ชานซองอดใจไม่ไหวจึงขโมยความหวานจากร่างขาวเนียนเป็นการมัดจำอีกหนึ่งที ขยับเสื้อเชิ้ตของตนให้เข้าที่แล้วจูบแก้มคุณชายจุนซู

 

                "ผมจะรีบกลับมาครับ"

 

                แค่พาไปที่ดาดฟ้าก็พอแล้ว..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                เรือนผมสีแดงเพลิงพลิ้วไหวตามแรงลม คุณชายจุนโฮนอนเอกเขนกอ่านหนังสือพลางจิบแชมเปญอย่างอารมณ์ดี วันนี้อากาศดีกว่าที่คิด จากที่จะมานอนเล่นบนเรือเพียงคนเดียวเขาจึงชวนพี่จุนซูมาด้วย แต่ดูท่าแดดจะแรงไปหน่อยราชินีน้ำแข็งเลยหนีเข้าไปนอนตากแอร์

 

                แต่ก็ดี... อยู่กันลำพังสองคนอูยองจะได้ไม่อาย

 

                ริมฝีปากกระตุกยิ้มเมื่อนึกถึงคำยืนยันของชานซอง

 

                'อูยองยังบริสุทธิ์'

 

                แค่คิดว่าจะได้หยอกเย้าลูกแมวตัวใหม่เลือดในกายก็เดือดพล่าน...

 

                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ร่างสูงหยิบมาดูแล้วขมวดคิ้วเมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามา

 

                "ครับพี่จุนซู"

 

                'คิดจะทำอะไรกับอูยอง' น้ำเสียงเย็นเยียบไม่ได้ทำให้สะทกสะท้านแต่อย่างใด ตรงกันข้าม ราชากลับยิ้มกว้างสุดอารมณ์ดี

 

                "ใครคืออูยองหรือครับ"

 

                'คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง นายกับชานซองกำลังวางแผนอะไรกันบอกมาเดี๋ยวนี้!'

                 

                ขืนบอกไปคงถูกโกรธไปอีกนานหากบอกว่ากำลังวางแผนส่งมอบบรรณาการกันอยู่

 

                "ไม่มีอะไรนี่ครับ พี่จุนซูคิดมากเกินไปหรือเปล่า"

 

                'อีจุนโฮ!'

 

                "ออกมานั่งรับลมกับผมที่ดาดฟ้าไหมครับ อากาศอบอุ่นดีนะ"

 

                'อย่าให้ฉันรู้แล้วกันว่าทำแบบเดิมอีก ฉันรำคาญลูกแมวปัญญาอ่อนแต่ละตัวของนายเต็มทีแล้วอย่าได้ริอาจหามาเพิ่มอีก เข้าใจไหม'  หากเป็นปกติเขาคงปฏิบัติตามคำสั่งของราชินีไม่มีบิดพลิ้ว ทว่างานนี้เขาเลือกที่จะปฏิเสธ

 

                "ครับ" หากปากกลับตอบเพื่อความสบายใจ

 

                ปลายสายตัดไปพร้อมอารมณ์ขุ่นมัว ร่างสูงจ้องมองโทรศัพท์พลางเลิกคิ้ว พี่ชายเขาดุไม่เคยเปลี่ยน คงจะมีแค่ชานซองเท่านั้นที่ปราบได้ แต่อันที่จริงก็ไม่เชิงปราบสักเท่าไร ต้องเรียกว่าหลงหัวปักหัวปำมากกว่า

 

                ใบหน้าสวยคมและเรือนร่างเย้ายวนใครไม่หลงก็บ้าแล้ว

 

                ตั้งแต่เล็กจนโตเขาคอยปกป้องพี่จุนซูมาตลอด พี่จุนซูคือราชินีที่เขาทั้งรักและเทิดทูน พี่ชายเพียงคนเดียวที่เขาไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง ทว่าหมาจรจัดลอกคราบอย่างชานซองกลับขย้ำพี่ชายเขาเสียได้ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจ

               

                กลอกแชมเปญในแก้วไปมา เขาเองก็อยากฆ่าชานซองอยู่หรอกแต่ไม่แน่ใจว่าฆ่าไปแล้วพี่จุนซูจะเสียใจหรือเปล่า ระดับพี่จุนซูถึงจะไม่เก่งกาจเท่าเขาแต่ก็ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือของใคร ยอมให้ชานซองรังแกซ้ำๆซากๆแบบนี้ถ้าไม่ติดใจก็คงรักโดยไม่รู้ตัว

 

                พ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด นึกอยากโยนชานซองลงทะเลเป็นอาหารฉลามเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป

 

                เขาเป็นผู้สั่งการหน่วยเก็บกวาด หน้าที่หลักคือมองหาว่าใครเป็นศัตรูกับคิมคอเปอร์เรชั่นแล้วจัดการเสีย ชานซองเป็นหมาจรจัดที่พ่อเขาเก็บมาเลี้ยงแล้วก็เลี้ยงได้ดีเสียด้วย  ตอนพ่อบอกว่าเลื่อนตำแหน่งให้มันเป็นคนดูแลของพี่จุนซูเขาจึงไม่คัดค้าน

 

                รู้อย่างนี้เฉือนหลอดลมมันตั้งแต่เมื่อวานเสียก็ดี

 

                "คุณชายครับ"

 

                เสียงเรียกดึงคุณชายออกมาจากภวังค์ ใบหน้าน่ารักเห็นในรูปว่าน่ารักแล้วตัวจริงน่ารักยิ่งกว่า เสื้อเชิ้ตสีอ่อนและกางเกงสีขาวทำให้ร่างบางดูน่าทะนุถนอมราวกับลูกแมวตัวน้อยๆ

 

                ท่าทีอึดอัดของอูยองยิ่งทำให้นักล่าอย่างคุณชายจุนโฮไฟลุกโชน

 

                ลูกแมวสีขาวบริสุทธิ์รสชาติเหมือนวิปครีม..

 

                "นั่งก่อนสิ" แสร้งทำเป็นคนดีเชื้อเชิญให้นั่ง ชานซองกดไหล่อูยองนั่งลงบนโซฟายาว ร่างบางนั่งอย่างหมิ่นๆรู้สึกหวาดกลัวคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก

 

                "ชานซอง" เอื้อมไปดึงมือคนรัก ร่างสูงยิ้มให้อย่างอบอุ่น

 

                "ทำเพื่อฉันนะอูยอง"

 

                "....อือ.."

 

                มือหนาไล้แก้มเบาๆก่อนจะโค้งคำนับให้คุณชายแล้วหันหลังเดินจากไป อูยองใจเต้นถี่ทั้งกลัวทั้งประหม่า เขาควรทำอย่างไรดี เขาต้องทำอย่างไรเมื่อต้องเผชิญหน้ากับชายที่มีความน่าสะพรึงกลัวเฉกเช่นอสรพิษ

 

                มือเรียวสั่นเทา คำบอกเล่าของชานซองยังก้องอยู่ในหู

 

                'ฉันทำงานพลาด คุณชายจะไว้ชีวิตฉันหากอูยองยอมไปนั่งคุยเป็นเพื่อนกับคุณชาย'

 

                แค่นั่งคุยก็ช่วยชีวิตชานซองได้แล้ว ง่ายแค่นี้อูยองยอมทำ..

 

                ทว่าทุกสิ่งกลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพียงสบตาหัวใจพาลเต้นไม่เป็นจังหวะ รอยยิ้มอบอุ่นและแววตาอ่อนโยนขัดกับเรือนผมสีแดงเพลิงทำให้หัวใจแช่มชื่นอย่างบอกไม่ถูก

 

                แก้วแชมเปญถูกยื่นมาให้

 

                "แชมเปญหน่อยไหม"

 

                "ผม... ผมไม่ดื่มเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ครับ" หลับตาปี๋เพราะคิดว่าจะต้องโดนตวาด ที่ไหนได้ คุณชายวางแก้วแชมเปญลงแล้วเทน้ำผลไม้ใส่แก้วยื่นให้แทน

 

                "โทษที ฉันไม่รู้ว่าเธอไม่ดื่ม ม็อกเทลคงได้ใช่ไหม ไม่ผสมแอลกอฮอล์"

 

                ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก รับเครื่องดื่มสีชมพูอมส้มไปจิบ รสชาติหวานเปรี้ยวกระจายไปทั่วปากรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก สีเลือดค่อยๆระบายขึ้นบนใบหน้าเมื่อเผลอสบตากับคุณชาย

 

                ผู้ชายคนนี้คือคุณชายที่จะฆ่าชานซองจริงๆน่ะหรือ ผู้ชายที่เหมือนเทพบุตรแสนอ่อนโยนเช่นนี้สามารถฆ่าคนได้ด้วยหรือ เขาไม่อยากเชื่อเลย

 

                คุณชายพินิจร่างบอบบางพลางจิบแชมเปญ ไม่เย้ายวนแบบพี่จุนซูแต่ก็มีเสน่ห์น่าหลงใหล นับว่าชานซองตาถึงที่ไปคว้าเด็กคนนี้มาได้

 

                ลูกแมวน้อย.. แค่คิดว่าจะหยอกลูกแมวอย่างไรหน้ากากเทพบุตรที่เคลือบไว้ก็แทบละลาย

 

                "ชานซองบอกหรือเปล่าว่าต้องมาทำอะไร"

 

                 อูยองสะดุ้งเมื่อถูกถาม เม้มปากไม่แน่ใจว่าควรตอบอย่างไร

 

                "มา..เอ่อ...มานั่งคุยเป็นเพื่อนคุณชายครับ"

 

                "แล้วรู้หรือเปล่าว่าคุยแบบไหน"

 

                ร่างบางนิ่งไป ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ แววตาอ่อนโยนกลายเป็นแววตาเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอกรอขย้ำเหยื่อ  เขาไม่ใช่เหยื่อ.. อูยองปลอบตนเอง  ชานซองบอกว่ามาคุยเป็นเพื่อนเขาก็ต้องเป็นฝ่ายชวนคุยสินะ

 

                "คุณชายชอบดูหนังไหมครับ"

 

                คิ้วหนาเลิกขึ้นเหมือนสิ่งที่ได้ยินแปลกประหลาดเสียเต็มประดา

 

                "ถามทำไม"

 

                "ก็ชวนคุยไงครับ"

 

                ใบหน้าใสซื่อและคำตอบจริงจังทำเอาคุณชายขำพรืด เม้มปากกลั้นหัวเราะเต็มที่

 

                "ฉันไม่ค่อยดูหนังเท่าไร ฉันชอบอ่านหนังสือมากกว่า" ตอบพลางกลั้นหัวเราะพลาง อูยองใจชื้น ขยับเข้าไปใกล้คุณชายอีกนิด

 

                "หนังสือแนวไหนหรือครับ"

 

                "ก็...เศรษฐกิจ การเมือง ประวัติศาสตร์ อะไรทำนองนั้น"

 

                "หูย เก่งจังเลยครับ ผมอ่านพวกนี้ทีไรนะง่วงนอนทุกที ส่วนใหญ่ผมอ่านแต่นิยายโรแมนติก มิน่าล่ะถึงได้เรียนไม่เก่ง"

 

                มือหนาลูบเผมสีเข้มด้วยความเอ็นดู ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยปล่อยให้คุณชายลูบต่อไป ถึงจะดูน่ากลัวแต่เขาก็ตอบตนเองไม่ถูกว่าทำไมถึงอยากอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้

 

                ลูกแมวตัวน้อยใสซื่อกว่าที่คิดเสียอีก บริสุทธิ์ไร้เดียงสาน่ารักน่าทะนุถนอมและน่ารังแกในเวลาเดียวกัน หากพี่จุนซูเป็นราชินีน้ำแข็ง อูยองก็คงเป็นเจ้าหญิงที่เจิดจรัสราวกับดวงอาทิตย์ ส่องแสงกระทบจิตใจดำมืดของเขาจนมองเห็นทางออกเลือนราง

 

                แต่ถึงกระนั้น.. เสือย่อมเป็นเสืออยู่วันยังค่ำ

 

                "อ๊ะ!" อูยองอุทานเมื่อถูกคุณชายตวัดเอวเข้ามากอด ใบหน้าคมคายอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสองนิ้ว ร่างบางหน้าร้อนผ่าว นัยน์ตาเจ้าเล่ห์จ้องมองราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว

 

                "เคยจูบไหม"

 

                แก้มขาวกลายเป็นสีแดงก่ำ

 

                "ฉันถามว่าเคยจูบหรือเปล่า"

 

                "ยะ... ยัง...ยังไม่เคยครับ"

 

                "กับชานซองก็ไม่เคยเหรอ" ร่างบางส่ายหน้าเป็นพัลวัน หลับตาปี๋ไม่กล้าพูดอะไรเพราะกลัวโดนถามอีก เกิดคุณชายถามมากกว่านี้เขาจะรวบรวมแรงที่ไหนมาหายใจต่อยังไม่รู้เลย

 

                คำตอบที่ได้รับทำเอาเลือดในกายเดือดพล่าน ริมฝีปากสีสดใกล้เสียยิ่งกว่าใกล้ ขยับอีกนิดเขาก็สามารถครอบครองริมฝีปากที่ไม่เคยมีใครแตะต้องได้แล้ว ทว่าคุณชายกลับเลือกที่จะยืดเกมออกไปอีก แต่ก็เสี่ยงพอดูเพราะไม่รู้ว่าชานซองจะทำแผนแตกแล้วพี่จุนซูจะบุกขึ้นมาหาถึงดาดฟ้าเรือหรือเปล่า

 

                ความคิดตีกันตุบตับ ตาคมจับจ้องร่างบางที่ยังคงก้มหน้าแทบจะมุดหายเข้าอกตัวเองพลางครุ่นคิด

 

                "อูยอง"

 

                ร่างบางเงยหน้าตามเสียงเรียกก่อนจะก้มลงไปอีกครั้งเมื่อสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววแห่งความปรารถนาชัดเจน

 

                มือหนาแตะเลื่อนจากเอวไปแผ่นหลัง กว่าจะรู้ตัวอีกทีปลายคางก็ถูกดันขึ้นเพื่อรองรับริมฝีปากร้อนที่ทาบทับลงมา

 

                ปลายลิ้นสอดลึกฉุดรั้งความรู้สึกลอยขึ้นจนตัวเบาหวิว ลืมแม้แต่จะปัดป้องหรือขัดขืน ริมฝีปากบดคลึงหยอกเย้าเหมือนเล่นกับสัตว์เลี้ยงตัวโปรด ปลายจมูกเสียดสีแก้มเมื่อร่างสูงกดน้ำหนักเพิ่มขึ้น

 

                ร่างบางถูกยกขึ้นคร่อมตัก ตามด้วยเสื้อเชิ้ตร่วงหล่นจากร่างกาย

 

                มือเรียวยันอกกว้างเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะโดนทำอะไร

 

                "ปล่อย... ปล่อยครับคุณชาย"

 

                "ไม่มีใครเขานั่งคุยกันเฉยๆหรอกนะรู้ไหม" นัยน์ตาคมไหวระริก ถูกใจลูกแมวเนื้อนุ่มจนอยากจะกลืนกินเร็วๆ เขาไม่สามารถอดกลั้นความต้องการไว้ได้อีกต่อไป เขาอยากทำให้ร้องไห้ อยากบดขยี้จนเป็นผุยผง อยากพันธนาการไว้ด้วยความสุขสมจนหนีไปไหนไม่ได้

 

                ไม่เคยเลย..ไม่เคยสักครั้งที่เขาจะถูกใจเหยื่อมากขนาดนี้

 

                 "ผมเป็นแฟนของชานซองนะครับ!"

 

                สวิตช์ในหัวถูกปิดทันที..

 

                "แฟนเหรอ.." คุณชายทวนคำ แสยะยิ้มใส่ร่างบางที่รีบชักมือออกจากอกอย่างรวดเร็ว มือหนาบีบแขนร่างบางแล้วกระชากล้มลงมาบนตัว

 

                "เธอน่ะมันแค่ของกินเล่นเท่านั้นล่ะ"

 

                อูยองรู้สึกเหมือนโดนค้อนปอนด์ฟาดหัวจนมึนงง

 

                "คุณ..คุณชายพูดเรื่องอะไรครับ" ตะเกียกตะกายลุกจากร่างสูงถอยกรูดจนติดขอบลูกกรงดาดฟ้าเรือ นัยน์ตาเยือกเย็นดุจอสรพิษและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ น่ากลัวจนเหมือนไม่ใช่คนเดียวกันกับเมื่อครู่นี้

 

                "ฉันบอกว่าเธอมันก็แค่ของกินเล่นของชานซองเท่านั้นล่ะ"  คุณชายย้ำอีกครั้ง กวาดมองศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาดูแคลน "จูบก็ไม่เคย เซ็กส์ไม่ต้องพูดถึง อย่างเธอน่ะมัดใจชานซองไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่ฟันแล้วทิ้งเท่านั้นเอง"

 

                "ไม่จริง.."

 

                "มันเสนอตัวเธอให้ฉันเองเลยนะ แลกกับที่มันทำงานพลาด ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ตามใจฉัน แล้วฉันก็ถูกใจเธอเสียด้วยสิ" มีดสีเงินส่องประกายล้อแสงอาทิตย์ อูยองตัวสั่น สมองเริ่มประมวลผลคำพูดของคุณชายไม่ทัน

 

                ปลายลิ้นแลบเลียใบมีดพร้อมสังหารเหยื่อ ร่างบางแทบทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว น้ำตาเอ่อคลอแต่ก็รีบเช็ดมันออกไป

 

                ชานซองเป็นคนเสนอตัวเขาให้คุณชาย บอกทีเถอะว่ามันเป็นแค่เรื่องล้อเล่น

 

                "เข้าข้างตัวเองอยู่หรือไง" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เล็งระยะห่างระหว่างร่างบางกับปลายมีด "รู้ไหมแค่ฉันขว้างมีดออกไปก็จะ...ฉึก เธอตาย หงายลงไปเป็นอาหารให้ฉลามเลย"

 

                อูยองยืนนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

 

                "เอ.. หรือฉันจะฆ่าชานซองดีล่ะ มันทำผิดร้ายแรงเสียด้วย เชือดคอต่อหน้าเธอเลยดีไหม?"

 

                "ไม่.." เสียงหวานเบาจนแทบไม่ได้ยิน ถึงกระนั้นก็อ่านปากออก คุณชายแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ หยิบวิทยุสื่อสารมาตะโกนใส่

 

                "ไปเอาตัวชานซองมา!"

 

                "อย่านะ!" อูยองกรีดร้อง  คุณชายเลิกคิ้ว

 

                "สั่งฉัน?"

 

                "คุณมันคนป่าเถื่อน โหดเหี้ยมทารุณที่สุด คุณมันใจร้าย!" น้ำตาพรั่งพรูลงเป็นสาย ถ้อยคำทำร้ายจิตใจวิ่งวนราวภาพยนตร์ที่ฉายไม่หยุด ร่างบางสะอื้นจนตัวโยน คุณชายโยนวิทยุสื่อสารที่ยังไม่ได้เปิดใช้งานทิ้งไป

 

                "ถ้าไม่อยากให้มันตายก็เชื่อฟังฉันสิ"

 

                "...."

 

                "เธอเป็นของฉัน อูยอง ชานซองยกเธอให้ฉันแล้ว"

 

                "ผมไม่เชื่อ!"

 

                "ถอดเสื้อผ้าออก"

 

                ร่างบางนิ่งอึ้ง งุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

 

                มีดปอกผลไม้ลอยเฉียดหูซ้ายเฉือนปอยผมแหว่งไปเล็กน้อย  ร่างบางตัวสั่น มองอสรพิษที่กำลังแผ่แม่เบี้ยพร้อมอาวุธสีเงินคมกริบด้วยความพรั่นพรึง

 

                "ฉันสั่งให้ถอดเสื้อผ้าออกเดี๋ยวนี้!"

 

                มือเรียวสั่นเทาเลื่อนมาปลดกระดุมเสื้อก่อนจะชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงผิวเนื้อเปลือยเปล่า เสื้อเชิ้ตของเขาถูกคุณชายถอดออกไปก่อนหน้านี้แล้ว ใบหน้าหวานแดงก่ำเมื่อก้มมองถึงสิ่งที่ต้องถอดเป็นชิ้นต่อไป

 

                ปลายเท้าที่เหลือบมองขยับทำให้ต้องรีบเคลื่อนมือไปปลดเข็มขัดโดยเร็ว

 

                ร่างขาวเนียนน่าขย้ำเสียนี่กระไร กางเกงบ็อกเซอร์ลายขวางและกางเกงชั้นในคืออาภรณ์สองชิ้นสุดท้ายที่ทำให้อูยองยังไม่ถึงขั้น 'เปลือย'  ร่างสูงจ้องมองอย่างพึงพอใจ ทำอะไรต่อดีนะ

 

                "ไปยืนใต้ฝักบัวแล้วอาบน้ำให้ฉันดู"

 

                อูยองไม่แน่ใจว่าระหว่างเป็นอาหารของฉลามกับเป็นเหยื่อของงูจงอางอันไหนทรมานน้อยกว่ากัน

 

                ถึงกระนั้นก็ก้าวไปตามที่สั่ง สมองพร่าเลือนเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง เขาคือคนรัก...คนรักที่ถูกชานซองยกให้คุณชายเหมือนเป็นแค่สิ่งของ ถูกหลอกใช้เพียงเพื่อให้ชานซองเอาตัวรอด กลายเป็นเหยื่ออันโอชะของชายหนุ่มผมสีแดงเพลิง

 

                น้ำจากฝักบัวราดรดลงบนใบหน้า อูยองดีใจเหลือเกินที่สามารถปล่อยน้ำตาปะปนกับสายน้ำเย็นเฉียบนี้ได้

 

                เสยผมรวบไว้ด้านหลังแล้วก้มหน้า สองแขนโอบตนเองเอาไว้  ร่างสูงมองภาพนั้นแล้วขัดใจจนต้องออกคำสั่งอีกครา

 

                "ถอดบ็อกเซอร์ออก"

 

                ร่างบางค่อยๆเลื่อนมือไปปลดกางเกงขาสั้น กางเกงชั้นในเปียกชุ่มแนบเนื้อเหมือนไม่ได้ใส่อะไรเลย ลมยามเย็นพัดกระทบร่างพาลให้สะดุ้งเฮือก

 

                นัยน์ตาคมกริบซึ่งถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดราคาแพงมองอย่างอารมณ์ดี

 

                ลูกแมว..ก็ต้องเป็นลูกแมวอยู่วันยังค่ำ

 

                "อาบน้ำสิ" สั่งพลางควงมีดในมือ  อูยองเม้มปาก ลูบไล้เรือนร่างตนเองด้วยความประหม่า เริ่มจากลำคอจนถึงลำตัวช่วงบน ไม่มีสบู่ ไม่มีครีมอาบน้ำ ไม่มีแม้กระทั่งห้องหับมิดชิด มีเพียงฝักบัวกลางแจ้งและสายลมโอบล้อมร่างที่เต็มไปด้วยความอาย

 

                สายตาจาบจ้วงโลมเลียเรียวขาและสะโพก จินตนาการถึงความสำราญที่จะได้รับ

 

                ให้ตายเถอะ เขาอยากรังแกลูกแมวจะแย่อยู่แล้ว!

 

                อุตส่าห์เอาแว่นมาใส่เพื่อจะได้พรางผิวขาวจากสายตาได้บ้าง ทว่ายิ่งใส่มโนภาพก็ยิ่งแจมชัด ชัดเสียจนแทบอดใจไม่ไหวจากฉีกกระชากร่างที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวนี้ใจจะขาด

 

                ต่อให้พี่จุนซูเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าพร้อมปืนในมือเขาก็ไม่ยอมปล่อยอูยองไปแน่นอน

 

                ร่างบางยืนก้มหน้าอยู่ใต้ฝักบัว หลังจากลูบไล้ร่างกายจนเนื้อเปื่อยแทบลอกคราบได้ก็ไม่รู้จะทำอะไรอีก คุณชายเอาแว่นกันแดดมาใส่ทำให้เขาเดาแววตาไม่ออก ผู้ชายคนนี้ช่างมีแววตาหลายแบบจนเขาปรับความรู้สึกไม่ทัน

 

                ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงสีขาวงดงามราวเทพบุตร ทว่าเรือนผมสีแดงเพลิงกลับฉุดกระชากความงามดิ่งเหวลงขุมนรกกลายเป็นปีศาจร้าย

 

                อูยองนึกรังเกียจตัวเองที่อยากให้ปีศาจร้ายโอบกอด

 

                เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ..

 

                "เดินมานี่สิ" เสียงทุ้มเอ่ย ถอดแว่นกันแดดโยนส่งๆลงบนโซฟา ร่างบางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะปิดฝักบัวแล้วก้าวเข้าไปหาอย่างลูกกวางระแวดระวังภัย

 

                อ้อมแขนแข็งแกร่งโอบรัดเหมือนงูยามพร้อมกลืนกินเหยื่อ

               

                "เธอเป็นลูกแมวที่น่ารักจริงๆ" นัยน์ตาคมกริบอ่อนโยนจนแก้มขาวแดงระเรื่อ แววตาเมื่อแรกพบทำให้อูยองใจเต้นรัว แม้จะย้ำเตือนตนเองอยู่ตลอดเวลาว่าตนเป็นคนรักของชานซองแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธคุณชายได้

 

                เขาควรหวาดกลัว... ควรขัดขืน.. ควรซื่อสัตย์กับคนที่ตนรักไม่ใช่หรือ

 

                "อยากเป็นลูกแมวของฉันไหมอูยอง"

 

                แล้วเหตุใดเขาจึงละทิ้งศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ไปเพราะคนๆเดียว

 

                ปลายนิ้วไล้แก้มเนียนจนถึงริมฝีปาก บดคลึงด้วยความปรารถนา ลูกแมวน้อยในอ้อมกอดค่อยๆยืดตัวขึ้นมาแตะประทับริมฝีปากแผ่วเบา

 

                คุณชายนิ่งอึ้ง ไม่คิดว่าอูยองจะกล้าทำ

 

                 สายลมพัดผ่านร่างสองร่างที่กอดเกี่ยวแนบแน่นไม่ห่างหาย สะโพกกลมกลึงพลิ้วไหวอยู่เหนือร่างสูงโปร่งปรนเปรอความสุขสมและความภักดีจนชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงแทบสำลักด้วยความอิ่มเอม ผิวขาวหอมกรุ่นไม่ว่าจะฝังจมูกลงที่ใดก็ติดตรึง  ร่างอ้อนแอ้นเพรียวบางจนอดคิดไม่ได้ว่าหากรัดแรงๆแล้วเอวที่ขยับส่ายนี้จะหักหรือไม่

 

                เสียงหวานครวญครางเหนือร่างกาย ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เจ็บปวดและสุขสมในเวลาเดียวกัน มือหนาจับเอวบังคับจังหวะเคลื่อนไหวอย่างเอาแต่ใจ ลูกแมวตัวน้อยดิ้นพล่านในวงขดของอสรพิษที่ฝังเขี้ยวลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

                พิษความปรารถนาแทรกซึมทั่วร่าง ลืมแม้กระทั่งความรู้สึกอาศัยสัญชาตญาณดิบนำทาง คุณชายมองลูกแมวตัวใหม่อย่างหลงใหล ต่อให้อูยองหนีเขาไปสุดขอบโลกเขาก็พร้อมจะไปกระชากตัวกลับมาเป็นทาสของเขาแต่เพียงผู้เดียว

 

                วิปครีมสีขาวยามอยู่บนช็อกโกแลตขมอย่างเขาก็นุ่มลิ้นดีไม่ใช่หรือ

 

                ทั้งหอมหวานทั้งยั่วเย้าจนไม่อาจปล่อยมือ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                จุนซูยืนมองบทรักระหว่างน้องชายกับลูกแมวตัวใหม่ด้วยความขุ่นเคือง เบเรตต้าคู่ใจสงบนิ่งอยู่ในมือ แค่เพียงลั่นไกลูกแมวตัวใหม่ก็จะเหลือเพียงเศษซากของเล่นผุพังในทันที

 

                พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด หากเขาทำเช่นนั้นมีหวังจุนโฮโกรธเขาไปอีกนาน

 

                สัมผัสอบอุ่นโอบล้อมร่างกายทำเอาสะดุ้งแต่ก็ไม่ได้ปัดป้องเพราะจำสัมผัสได้และรู้ดีว่าขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์ ใบหน้าหล่อเหลาเกยอยู่บนไหล่ ลมหายใจเป่ารดใบหูเป็นระยะ

 

                "ดูท่าคุณชายจุนโฮจะถูกใจของที่ผมมอบให้นะครับ"

 

                "สกปรก" ราชินีเอ่ยเสียงเรียบ ร่างสูงมองกิริยานิ่งเฉยแล้วอมยิ้ม

 

                "ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างคุณชายตลอดไปครับ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตผมก็ยินดี"

 

                "งั้นก็ไปตายซะ"

 

                "ทำไม่ได้หรอกครับ" ยกมือเรียวข้างที่ถือปืนขึ้นจุมพิต ค่อยๆดึงเบเรตต้าออกจากมืออย่างนิ่มนวล ปลายนิ้วเค้นคลึงนิ้วเรียวยาวอย่างหลงใหล  "ผมคือทาสรับใช้ของราชินี ผมไม่มีวันตาย"

 

                ร่างบางไม่เอ่ยว่ากระไร เบือนหน้าหนีจากบทรักอันไม่พึงปรารถนาของน้องชาย ทั้งที่กะจะมากำจัดลูกแมวแท้ๆแต่กลับต้องมายืนดูภาพบาดตาดบาดใจเสียได้  อีกไม่นานบรรดาลูกแมวไร้สมองของจุนโฮจะต้องกรูกันเข้ามาจิกทึ้งขากางเกงเพราะความหวงแหนเป็นแน่

 

                "ผมรักคุณชายครับ"

 

                เสียงกระซิบหวานล้ำจนต้องหลับตา สลัดความภักดีเคลือบด้วยตัณหานั้นทิ้งไป

 

                "ฉันเกลียดแก"

 

                "ผมรักคุณชายครับ ผมจะอยู่กับคุณชายตลอดไป"

 

               

 

 

 

 

 

 

                ราชาครอบครองชีวิต  ฉันใด

 

 

 

                ราชินีครอบครองหัวใจ  ฉันนั้น...

 

               

 

               

 

 

               

               

 

 

               

 

               

                 

 

 

 

 

 

END.

 

--------------------------------------------------------------
 
จบ....
 
จริงเหรอ =..=
 
มันสมควรจะมีสเปเชียลไหม? 55555555
 
#หลบถ้วยถังกะละมังหม้อ

Comment

Comment:

Tweet

น้องยองลูกแมวน้อย ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเค้า
ก็ถูกหลอกมาเป็นเครื่องสังเวยให้ราชาสินะ
แต่ลูกแมวน้อยแอบหวั่นไหวกับราชาแหละ หุหุ

#15 By khundong on 2014-05-21 22:53

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ้าปากพะงาบๆ
ฉากโฮไล่ด้งไปอาบน้ำให้ดูเนี่ย
ไม่จิตก็ไม่รู้ว่าไงละ 555555
พี่หวงน้องแต่จะมากำจัดก็ไม่ทำ เอ๊ะ ยังไง
เค้าชอบแนวการเขียนของไรเตอร์จัง
เป็นกำลังใจค่าาา

#14 By numnaow38 on 2013-01-31 00:59

ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
>///<

#13 By khaopwunnn (103.7.57.18|202.12.74.6) on 2012-07-31 00:00

หมดคำบรรยายคะสำหรับพาทนี้ ว้ากกกกก แหกได้อีกเถอะ โฮจ้ะ ทามมายแกทำกะน้องแบบนี้
ยองเหมือนเดกที่อยู่ในเลกใบเล็กๆเลยอ่ะ น่สงสารที่สุด แล้วยิ่งมาเจอโฮ ผช ผมแดงคนนี้น่ากลัวเปนที่สุด แกมานหล่อร้าย แกมาบังคัน้องถอดเสื้ออาบน้ามบนเรือเรอะ ? ว้ากกก อยากเกาะขอบเรือ
แต่เหมือนน้องจารู้สึกนะ เหมือนอิน้องก้จะชอบ หนูหลงความหล่อร้ายใช่มั้ยคะลูก


อ่านไปกัดมือตัวเองไป เค้าเขินงะ เขินทนน้อง คู่นี้มานน่ารักไม่ทนคะ

ซูจะ เทอเหมือนนางพยาจริงๆเลยนะ ไม่ใช่เจ้าหญิงอ่ะ คือยอมสยบอ่ะแล้วอิชานออกจากลัวเมียอยู่เนืองๆ ก้ากกๆๆ ใครจาไปนอกใจเทอละจะ ซูแกแบบจิกโหดอ่ะ เหมือนแม่เสือสาวที่ใครๆไม่กล้า ขัดใจ อิอิ

นี้ดมากคะไรท์ขา อยากได้สเปเชียลมากมาย
กระซิกๆๆconfused smile

#12 By zabie (110.168.59.159) on 2012-03-28 18:53

ปวดใจแทนด้ง ><"
ปวดกะโหลกกะอิหัวแดงT^T
เซ็งกะหมีแก่
เครียดกะซูก๋าาาาาาา

.....................ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ??????????????????????????????????????????
ทำไมด้งต้องโดนรังแกอยุ่คนเดียวด้วยยยยยยยย~อร๊ายยยย อิหัวแดงก้นะ...โรตจิต ซาดิสม์ ที่สำคัญหื่นนนนนนนนนน

อ๊ากกกกกกกกกก สงสารด้งจับจัยยยยยยย

ไรเตอร์อย่าช้าาาาา!! เอาสเปเชียลมาเรยดีกว่าๆๆๆๆ

ปล.ไรเตอร์ค่ะตอนหน้าขอด้งโดนแกล้งหนักๆๆอีกนะ(?) 55555555555555555555555555555555555555555

สุดท้าย...
ขอบคุณไรเตอร์มากค่าาาา แต่งเก่งมากๆเรยอ่าาาา อ่านแล้วอิน อ่านแล้วฟิน 5555

#ยังไงชั้นก้รักนายหัวแดงกะลูกแมวน้อยสินะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ^^

#11 By khunwoo (171.7.195.62) on 2012-03-26 15:55

อยากจะบอกกับลูกแมวน้อยว่า.. "ปลุกความเป็น S ในตัวคุณ!!!"

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย
บักชาน เลวมากกกกกกกกกกก
ใสขนาดนี้ ขาวขนาดนี้ หวานขนาดนี้ หลอกกันได้ลง
ไอ้หัวแดงก็โหดเกิ๊นนนนนนนนนน
เอ็งปามีดใส่น้องเรอะ!!! -*- ถ้าน้องตกใจกลัวโดดหนีลงน้ำไปทำไงฟะ!~
โอ๊ยยยยยยยย ทั้งรักทั้งชังไอ้หัวแดง
มันเลว แต่มันก็หล่อ!!

ปล. อยากได้ลูกแมวน้อยมาเลี้ยงซักตัว *0*

#10 By amoroustk (192.168.1.226, 110.77.249.85) on 2012-03-26 02:31

โรคจิต!!

อิป๋าโรคจิตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แม่งให้น้องแก้ผ้าอาบน้ำให้ดูเพื่อบิ้วอารมณ์หื่นเหรอวะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
เรื่องนี้ทำไมอูยองน่าสงสารแบบนี้ ลูกม๊าไม่รู้เรื่องห่าอะไรเลย อยู่ดีๆก็กลายมาเป็นหญ้าอ่อนเข้าปากวัวแก่ กรี้ดดดดดดดดดด ตบบบบบบบบบบบบบบ
ฮวางชานซองเป็นชายที่เห็นแก่ตัวสุดๆ เข้าใจอิป๋า เพราะของดีๆมาเสิร์ฟถึงปาก ใครจะไม่อ้าปากรับ แต่การกระทำกับเหยื่อแม่งโรคจิตว้อยยยยยยยย
คิดว่าหัวแดงแล้วหล่อเหรอวะะะะะ อ้ากกก ตบๆๆๆๆๆๆๆ
เอาจริงๆ คนที่ทอมเด็กจะพึ่งพาได้ที่สุดคือพี่คิมนะ พี่คิมเกลียดอูยองแล้วไล่น้องออกไปให้พ้นๆเลย ด่าอิโฮด้วย เตือนน้องชายว่าอย่ายุ่งกับอูยองอีก ฮือออออ
หรือไม่ก็เก็บทอมเด็กไว้ข้างกาย อิโฮจะได้ไม่มาแหยม
ว้อยยยยยยยยยยยย

ทอมเด็กลูกกกกกกกกกกกก
โดนคนรักเอามาขาย(?) แล้วยังโดนราชาหื่นกามกินอีกต่างหาก โถถถถถ ม๊าล่ะเสียใจจริงๆที่หัวแดงมันไม่ใช้กุญแจมือ
จินตนาการตอนทอมเด็กวาดลวดลายบนตัวอิป๋าแล้วอยากสิงอิป๋ายิ่งนัก กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
ถีบหัวแดงตกเรืออออออ โรคจิตตตตตตตตตตต โรคจิตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ม๊าจะแก้แค้น ม๊าจะเอาคืน ม๊าจะแก้แค้นให้ทอมเด็กกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ขอบคุณเจ้กิ้ฟฮะ

ไม่ต้องถามเลยว่าเอาตอนพิเศษไหม
เขียนมาเป็นเรื่องยาวแล้วรวมเล่มซะ!!!!

#9 By kumameaw on 2012-03-26 00:45

ไรค่ะ ควรจิ่มีตอนพิเศษน่ะค่ะ
ราชาหลงรัก,ติดใจลูกแมวน้อย แอร้ย~
คู่นี้ไรแต่งสาหนุกดีอ่ะค่ะ
ส่วนคู่องค์รักษ์ก่าราชินี เป็นความรักที่แสบๆหวานๆปนๆกันจริงๆ~

#8 By paint (61.90.45.246) on 2012-03-25 22:01

ชอบมากชอบภาษาไรเตอร์มาก ^^
ชอบพล็อต ชอบเนื้อเรื่อง ชอบคำพูด
ชอบทุกสิ่งอย่าง ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


หลงอ่า หลงฟิค หลงภาษาของไรเตอร์ ><!!


ขอบคุณมากนะคะะ :)

#7 By dinamix (118.172.155.9) on 2012-03-25 01:04

ขอสเปเชียลลลลล

อร๊างงงงงงงงงงงงงงงง

#6 By JubJANG (124.121.91.131) on 2012-03-25 00:23

ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่านกัน


ว้าวววววววววววววววว

ร้องได้คำเดียว

ว้าววววววววววววววว

พูดไม่ออกเลยค่ะ

อึ้ง นี้มันเกินกว่าที่คิดไว้อีกอ่ะ

คือที่ spoil ไว้ใน OPV

ไม่คิดว่าจะได้ เห็นอะไรแบบนี้อ่ะ

แบบจุนโฮ อร้างงงงงงงงงงงงงง

หวานง่ะ

//me ยิ้มเขิลๆ

อัย ต้องบอกก่อน

ว่า อึ้ง และ ว้าว แบบ ถูกใจนะคะ

บวกมากเลย ^_______________^


อ่านตอนนี้แล้ว เริ่มเข้าใจว่า

จุนซูอ่ะ ไม่ได้ อ่อนแอ โดนรังแก

แต่อาจจะเป็น ยอมให้รังแกหรือเปล่า

แต่จะรับตรงๆ ก็น่ะ

ราชินีน้ำแข็ง เค้าก็ต้องไว้ตัวบ้าง ไรบ้าง

ใช่ม้า ^______________^

แต่น่ะ //me หันไปชี้หน้า ชานซอง

อย่าให้มันมากไปนะยะ

หลงหัวปักหัวปำ แล้วก็ต้องหัด ซื่อสัตย์ด้วย

อย่าเที่ยวได้มีคนอื่นให้มันมากนัก

เชอะ เชอะ


writer ขา

ก่อนอ่านอ่ะ reader ไม่คิดว่า จะได้อ่านอะไรแบบนี้จริงๆ น่ะ

คือสองตอนก่อนหน้านี้ สมชื่อตอนอ่ะค่ะ

คาลัวห์ และ เพียวดาร์ก

พอมาตอนนี้

" วิปครีมสีขาวยามอยู่บนช็อกโกแลตขมอย่างเขาก็นุ่มลิ้นดีไม่ใช่หรือ

ทั้งหอมหวานทั้งยั่วเย้าจนไม่อาจปล่อยมือ.."

ประโยคนี้ ตอบได้ดีที่สุดเลยค่า

^________________^

คือ สรุปสั้นๆ ว่า

ชอบค่ะ ชอบมาก

plot ที่คุณวาง ภาษาที่คุณใช้

จะติดตามกันต่อไปแน่นอนค่า


ตอบ talk กันนิดหนึ่ง

รอ special แบบ ประโยคนี้อยู่เลยค่า

"ราชาครอบครองชีวิต ฉันใด

ราชินีครอบครองหัวใจ ฉันนั้น..."

^_______________^



#5 By Viky (115.67.32.130) on 2012-03-24 22:37

สมควรจะมีสเปเชี่ยลอย่างยิ่งยวดคะไรท์เตอร์ขา

ราชา ราชินี สองพี่น้องนี้สุดยอดจริงๆคะ เหอออ ทำให้ใครต่อใครหลงหัวปักหัวปำได้อย่างดีทีเดียว

#4 By theRosen on 2012-03-24 14:28

ลูกแมวน่าฟัด อุัย น่ารักมากใช่มั้ย ราชาถึงไม่ยอมปล่อยมือเลย ตอนสเปเชียลมันต้องมีนะ ต้องมีให้ลูกแมวได้แก้แค้นคนใจร้ายบ้าง

ขอบคุณค่ะ

#3 By athena_tiew (58.8.68.184) on 2012-03-24 10:55

ราชาผู้แสนเหย่อยิ่ง ระวังจะหลงรักลูกแมวน้อยผู้น่ารักเข้าละ

แล้วราชินี ผู้แสนหวาน เมื่อไหร่จะยอมพูดจาหวานๆกับผู้จงรักภักดีสักที่ละ

ไรเตอร์จ๋า..ขออ้อนวอน ให้มี สเปเซียลเถอะ พีส พีส

เป็นกำลังใจให้เสมอจ๊ะ

#2 By milkhottest on 2012-03-24 10:38

สมควรจะมีสเปเชียลมากเลยค่ะไรเตอร์ T^T

อูยอง หนูหลงเสน่ลูกแม่แล้วใช้มั้ยจ้ะ ?

คิคิ ><

เป็นกำลังใจให้ค่ะ :))

#1 By PP (10.0.1.55, 110.77.250.132) on 2012-03-24 10:15