tictoc13

Title: Gift   (Intro) 

Pairing : KiHae WonHyuk KangTeuk  

Author : tictoc13 (tictoc13_loveKT) 

Rating : PG-13 

Author note : เรื่องราวและเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่สมมติขึ้นมา

              ไม่นานเกินรอในที่สุดภารกิจในคืนนี้ก็เสร็จสิ้น ร่างเล็กก้าวถอยหลังปล่อยให้เหยื่อล้มลงไปกับพื้น ร่างไร้วิญญาณอ่อนปวกเปียกต่อให้สูงใหญ่เพียงไหนก็ไร้ค่าหากไม่มีซึ่งสิ่งพยุงกาย ปลายรองเท้าหนังสีดำเขี่ยเบาๆอย่างไม่ใส่ใจก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะเหยียดยิ้มพึงพอใจ

              ได้นอนเสียทีคืนนี้

              กุหลาบดอกโตสีสันสวยงามถูกวางลงบนทรวงอกด้านซ้ายตำแหน่งหัวใจตามด้วยกระดาษสีขาวแผ่นน้อยเขียนบางสิ่งบางอย่างไว้ด้วยลายมือเป็นระเบียบ ร่างเล็กมองผลงานอย่างพินิจแล้วทำคิ้วขมวดไม่ค่อยชอบใจเท่าใดนัก

              หันหลังกลับเตรียมเดินออกจากห้องนอนในคอนโดหรูแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเงาดำวูบผ่านหน้าไป มีดสีเงินกระชับในมือแน่น เตรียมพร้อมที่จะสลัดออกไปได้ทุกเมื่อ

              "เฮ้คนสวย~ ฆ่าคนหล่อเนี่ยมันบาปนา~" เสียงเล็กหากแต่ทุ้มเอ่ยสัพยอกมาจากในมุมมืด ร่างเล็กถอนหายใจพรูใหญ่ เก็บมีดเข้าที่เดิมก้าวยาวๆไปที่ทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ

              "อะไรกันเล่า คนอุตส่าห์มารับจะไม่สนใจกันหน่อยหรือไงทงเฮ"

              เจ้าของชื่อหันขวับทำหน้าเบื่อหน่ายกับคำพูดนั้นแล้วก้าวต่อไป เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่ประตูแต่เป็น...หน้าต่าง

              "อย่าบอกนะว่าจะโดดนี่มันชั้นสี่สิบนะไอ้หมวย" เสียงเดิมท้วงอีกครั้ง ปากบางเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนจะหายตัวไปทางหน้าต่าง

              "หุบปากแล้วตามมา"

              คนท้วงยืนเกาศีรษะแกรกๆมองผ้าม่านลูกไม้สีขาวสะอาดปลิวไสวไปกับสายลมยามค่ำคืนก่อนจะเลื่อนสายตาลงต่ำมองมาที่ผู้เคราะห์ร้ายหรือเหยื่อประจำคืนนี้

              "ขอโทษทีนะพวก แบบว่าไอ้หมวยมันไม่ค่อยมีหัวศิลป์น่ะนายเลยตายไม่สวยเท่าไหร่ เอาไว้ฉันจะแก้ตัวกับลูกเมียนายก็แล้วกันนะ" พูดจบก็กระโจนหายออกนอกหน้าต่างไปอีกคน

              ตัวตึกชั้นเดียวสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าถูกปกคลุมไว้ด้วยเถาวัลย์สีเขียวน้อยใหญ่ หนามกุหลาบเถาเลื้อยพันไปทั่งทั้งประตูเหล็กสนิมเขอะและรั้วไม้เก่าแก่ไม่แพ้กัน

              ราวกับ...ปราสาทของเจ้าหญิงนิทรา..

              ทงเฮเดินเร็วๆตรงไปที่ประตูแต่แทนที่จะเปิดมันออกกลับเลี่ยงไปอีกมุมหนึ่งซึ่งไม่มีเถาวัลย์แล้วกระโดดข้ามไปแทนโดยใช้มือข้างหนึ่งค้ำปลายประตูไว้ อีกคนที่ตามมาติดๆจิ๊ปากแล้วทำอย่างเดียวกันเมื่อเท้าสัมผัสพื้นก็พบนัยน์ตาสีชาจับจ้องอยู่ก่อนแล้ว แสงจันทร์สีเหลืองนวลขับให้ใบหน้าหวานขาวเด่น ช่างขัดกับดวงตาแสนดุคู่นี้เสียนี่กระไร

              ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไป คนหนึ่งเร่งฝีเท้าเตรียมที่ บ่นพึมพำบางอย่างไปตลอดทาง อีกคนเดินทอดน่องผิวปากสบายอารมณ์แต่กลับก้าวเดินได้เร็วไม่แพ้กันจนกระทั่งถึงหน้าประตูไม้ใบใหญ่ ตัวประตูเป็นรูปโค้งเช่นเดียวกับประตูโรมันโบราณ หากแต่รอบข้างกับมีเสาหินอ่อนขอบเว้าประติมากรรมคลาสสิคแบบกรีกตั้งอยู่ ไม่รั้งรอร่างเล็กผลักบานประตูเข้าไปกดสวิตช์ไฟด้านหลังประตูแล้วทั้งห้องก็สว่างไสวด้วยหลอดไฟสีส้มนวล

              เปียโนสีขาวบริสุทธิ์ตั้งอยู่ ณ มุมห้องบรรเลงเสียงเพลงกล่อมเบาๆคลอเคลียไปกับกล่องดนตรีนางฟ้าแสนสวย

              CANNON IN D ไพเราะเสมอไม่ว่าจะบรรเลงด้วยเครื่องดนตรีใด

              "มันจะสบายหูกว่านี้ถ้าพี่จะกรุณาหยุดเสียงเพลงงี่เง่านั่นน่ะพี่จองซู" ร่างเล็กเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด รูดเนคไทสีดำออกจากคอเขวี้ยงทิ้งลงพื้นอย่างไม่สนใจแล้วกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาซึ่งอยู่ใกล้กัน

              เสียงเปียโนเงียบกริบ

              "ทำงานพลาดหรือไงทงเฮถึงมาระบายอารมณ์ใส่พี่เนี่ย หรือว่า...นายไปกวนอะไรยายหมวยขี้หงุดหงิดเข้าล่ะ? ฮยอกแจ" หันมาถามอีกคนซึ่งยืนยิ้มแฉ่งอยู่ข้างๆ จำเลยร้องอ้าว

              "ทำไมโทษกันง่ายๆแบบนี้ล่ะพี่ ผมอุตส่าห์ไปรับไอ้หมวยมาบ้านนะ"

              "มารับหรือไปกวนประสาทกันแน่" เสียงเล็กขัดขึ้นจากโซฟาแล้วคนพูดก็เดินลงส้นปึงปังหนีหายเข้าไปในห้องนอน ฮยอกแจมองตามพลางเกาศีรษะอีกรอบ

              เลือดลมเดินไม่สะดวกหรือไงวะทำไมมันหงุดหงิดจัง

              "เป็นอะไรน่ะ" จองซูถาม พยักเพยิดไปทางประตูห้องคนขี้หงุดหงิดที่เพิ่งหายลับเข้าไปในขณะที่นิ้วมือเริ่มพรมลงบนคีบอร์ดบรรเลงบทเพลงโปรดอีกครั้ง

               "งานไม่สวยล่ะมั้ง เลือดเปรอะเลย" คำตอบแปลกๆที่ได้รับก่อนที่คนตอบจะเดินหายไปในครัวไม่ได้ทำให้ร่างบางซึ่งเป็นคนถามสงสัยแต่อย่างใด ใบหน้าสวยหวานละม้ายอิสตรีเพศระบายยิ้มน้อยๆก่อนจะเริ่มบทเพลงแสนหวานอีกครั้ง

              แด่งานศิลปะผู้งดงาม

             งานอันพระผู้เป็นเจ้าสรรค์สร้าง วิเศษ...และล้ำค่าเหนือสรรพสิ่งใดๆ

             ร่างขาวซีดไร้ชีวิตและดอกกุหลาบแสนสวย

             งดงาม...

                   **************************************************************

               แสงไฟสีขาวสว่างวาบขึ้นพร้อมกันกับใบหน้าคมเข้มที่ลดกล้องถ่ายรูปในมือลงพลางพิจารณาสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างพินิจ

              มันพิเศษตรงไหนกะอีแค่ศพผู้ชายถูกเชือดคอคนหนึ่งมันร้ายแรงถึงขนาดต้องเรียกคิมคิบอมคนนี้มาดูเลยหรือไง

              ตาคมกวาดมองไปเรื่อยๆจนถึงข้างลำตัวศพ พืชพรรณธรรมชาติแสนสวยวางประดับอยู่ตรงนั้นแม้กลีบจะช้ำและเหี่ยวแห้งไปตามกาลเวลาแต่สีสันสวยงามก็ยังดึงดูดใจได้ไม่น้อย เหลืองสลับส้ม...ประดับด้วยสีแดงเป็นจุดๆ

              ซองพลาสติกขนาดย่อมภายในบรรจุกระดาษสีขาวแผ่นน้อยถูกยื่นลงมาตรงหน้า ร่างสูงเงยหน้ามองอย่างสงสัย

              "อะไรน่ะพี่ยองอุน"

              คนถูกถามยิ้ม "แหวนแต่งงานสำหรับเจ้าสาวของแกล่ะมั้ง"

              "โธ่พี่~" โอดครวญยังไม่ทันไรอีกฝ่ายก็จัดแจงยัดสิ่งนั้นใส่มือผู้เป็นน้องชายเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินหนีไปเร็วๆโดยมิวายทิ้งท้ายไว้ให้สงสัย

              "เจ้าสาวแกโรแมนติกดีนะ"

              คิบอมทำหน้ายุ่ง แกะซองออกดึงกระดาษสีขาวภายในออกมาดู ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือหลักฐานอีกชิ้นในที่เกิดเหตุ เลือดยังซึมอยู่ที่ขอบอยู่เลย

              'Gift from your princess'

              คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ฉงนระคนสงสัย ของขวัญจากเจ้าหญิงอย่างนั้นหรือ? เจ้าหญิงที่ไหนจะพิเรนท์มาทิ้งดอกไม้แถมตั้งชื่อให้ศพอีกล่ะ

              ร่างสูงหยิบดอกกุหลาบขึ้นมาดูอีกครั้ง พี่ยองอุนบอกเขาว่ามันถูกวางไว้บริเวณหัวใจของศพพร้อมกระดาษแผ่นน้อยแผ่นนี้

                ตาคมละจากกระดาษมามองศพชายผู้เคราะห์ร้าย เจ้าของผลงานคงไม่พอใจกับผลงานชิ้นนี้เท่าไหร่กระมัง ของขวัญจากเจ้าหญิงที่เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน ดูแล้วไม่โสภาพอจะเป็นของขวัญจากหญิงเลอโฉมผู้สูงศักดิ์ไปได้หรอก

               "จะมองจนศพมันลุกขึ้นมาจับมือทักทายด้วยหรือไงวะไอ้แก้มแตก" เสียงทุ้มล้อเลียนมาจากด้านหลัง คิบอมเอี้ยวตัวไปมองเจ้าของเสียงแล้วก็หัวเราะเบาๆ

              "ถ้าลุกมาทำแบบนั้นได้ฉันคงเลิกเป็นนักสืบคดีฆาตรกรรมตลอดชีวิตเลยว่ะ"

              "ศพใครวะ" นอกจากจะไม่สนใจคำตอบที่ได้รับแล้วยังถือวิสาสะยื่นหน้าเข้ามาดูเสียอีก พี่ยองอุนคงไปตามไอ้ทนายขี้เต๊ะนี่มาช่วยเขาสินะ

              "พ่อแก"

               คนฟังแยกเขี้ยวยกเท้าทำท่าจะยันทำเอาคนขี้เล่นกระโดดหนีแทบไม่ทัน

              "แล้วตกลงนี่ศพใคร"

              "ของขวัญจากเจ้าหญิงน่ะ"

              "ไอ้ตี๋ขึ้นอืด ถ้าแกไม่ตอบดีๆฉันซัดแกแก้มแตกแน่"

              "อยากรู้ก็อ่านข้อมูลในปึ๊งนั้นเอาแล้วกัน อ่านเสร็จเล่าให้ฟังด้วยล่ะฉันขี้เกียจอ่าน" ชี้นิ้วไปยังกระดาษปึกใหญ่ที่วางอยู่บนโซฟาก่อนจะเดินเลี่ยงไปริมหน้าต่างจุดบุหรี่สูบแก้เซ็ง

              คนถูกสั่งยอมทำตามอย่างว่าง่าย ที่จริงตัวเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันต่างหากล่ะเลยยอมอ่าน ก็แหม~เรื่องชาวบ้านสนุกดีออก

              กระดาษสีขาวถูกเปิดไล่เรียงทีละหน้าๆอย่างรวดเร็ว ยิ่งเปิดอ่านใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งฉีกยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ จนคนสูบบุหรี่อยู่อดถามไม่ได้

              "ได้ข้อมูลอะไรบ้างวะซีวอน"

              ซีวอนยังคงยิ้มและอ่านต่อไปเรื่อยๆจนหมดปึกก็วางลงที่เดิมเอนกายพิงพนักนุ่มของโซฟา ทอดสายตามองร่างไร้วิญญาณแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบิกบาน

              "ของขวัญจากเจ้าหญิง.....สวยดี" 

TBC.

edit @ 18 Jun 2008 18:43:22 by tictoc13

edit @ 18 Jun 2008 18:50:29 by tictoc13

edit @ 18 Jun 2008 18:53:29 by tictoc13

edit @ 18 Jun 2008 18:55:13 by tictoc13